someday, someone, something

30 ธันวาคม

จวนเจียนจะผลัดปีและเกือบๆ จะไม่ได้เขียนบล็อกส่งท้ายปี
คิดไม่ออกว่าจะสรุปเรื่องราวของปีนี้ยังไง ทั้งด้วยเหตุผลที่ว่าชีวิตเรามันเดิมๆ ไม่มีเรื่องขึ้นสุดลงสุดให้ระลึกนึกย้อน การปล่อยผ่านก็เป็นอีกเหตุผลที่ทำให้จดจำอะไรไม่ค่อยได้ จะค่อยๆ นึก ค่อยๆ บันทึกไปละกัน

ปีที่ผ่านไปเร็ว
เราว่าปีนี้ผ่านไปรวดเร็วซึ่งก็ดีแล้ว มันผ่านไปชนิดที่เหมือนเวลาทะลุผ่านร่างเราไป หลายคนบอกว่าถ้ามีความสุขจะรู้สึกว่าเวลาผ่านไปไว แต่เราคิดว่าไม่ใช่ความสุขหรอกที่ทำให้ปีนี้ของเราไหลไปอย่างไม่อ้อยอิ่ง น่าจะเป็นเพราะเราไม่ได้สนใจที่จะรอคอยหรือคาดหวังอะไรกับชีวิตแล้วต่างหาก รู้แค่ตื่นมาทำอย่างนี้ ก่อนนอนทำอย่างนี้ มันหมดวันอย่างเร็วเหลือเกิน

ไม่ได้ปิดเฟซบุ๊ก
จริงๆ มีหลายครั้งที่อยากปิดเฟซบุ๊กแล้วหายๆ ไป แต่ทำไม่ได้ด้วยเหตุผลบางอย่างที่่จะเล่าให้ฟังทีหลัง เมื่อไม่ได้ปิดก็เลือกที่ปิดซ่อนการมองเห็นเรื่องราวของหลายๆ คน อาจจะไม่ได้ทำให้สบายใจขึ้นมากนักแต่พอจะลดความหงุดหงิด กดดันตัวเองได้ค่อนข้างดี

ช่างเขา
รู้สึกว่าสนใจสิ่งที่คนอื่นคิดกับตัวเราน้อยลง ใช้คำว่าช่างแม่ง ช่างมัน ช่างเขาได้เก่งขึ้น เรียกว่าใส่ใจเรื่องเพื่อน คนรอบตัวน้อยลงไหม ขอใช้คำว่าพยายามที่จะไม่สนใจคนที่ไม่สนใจเราหรือไม่มีผลต่อชีวิตเราก็แล้วกันนะ เมื่อก่อนมักจะคิดว่าคนนี้จะคิดกับเรายังไง จะรู้สึกแบบไหนกับเราจนเหนื่อย เครียด กดดัน แต่ปีนี้คือ…เออ แล้วไงล่ะ ช่าง!

จิตล่ม
มีช่วงวิกฤตใจอยู่บ่อยครั้ง แต่มีครั้งหนึ่งที่รุนแรงเรื้อรังถึงขั้นจิตวิญญาณชำรุด ไม่อยากอยู่ เกลียดตัวเอง เบื่อ เหนื่อย หมดพลัง หมดทุกอย่าง คิดว่ามันยังไม่หายขาดแค่ทุเลา แต่มีบางอย่างที่เยียวยาให้แต่ละวันผ่านพ้นไปได้

ติ่ง
กลายร่างเป็นแฟนคลับศิลปินมาราวๆ 8-9 เดือน เป็นสิ่งที่ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นกับชีวิตในวัยที่เกือบหลัก 4 มีความจริงจังในการติ่ง มีความสุขในโลกของติ่ง ได้พูดคุยกับคนที่สนใจคนเดียวกัน ได้ถอยห่างจากเฟซบุ๊กเพราะติดทวิตเตอร์ยิ่งกว่าเก่า และนี่คือเหตุผลที่ยังปิดเฟซบุ๊กไม่ได้ เอาไว้รอดูไลฟ์นั่นเอง การได้ติดตาม สนับสนุนศิลปินคนนี้เป็นเหมือนน้ำหล่อเลี้ยงหัวใจให้ชุ่มชื่น ทำให้ชีวิตสดใส มีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะเพราะคนๆ นี้ มันคือสิ่งดีงามของชีวิตเราในปีนี้เลย เป็นยาที่เราเสพเพื่อผ่านพ้นแต่ละวัน

ห่างหมอ
การกินยาสัปดาห์ละ 3 เม็ดต่อเนื่องทำให้รูมาตอยด์ไม่ค่อยแผลงฤทธิ์ ทำให้หมอบอกว่าควรจะพบกันแค่ปีละ 2 ครั้งก็พอ จากเดิม 3-4 เดือนครั้ง ล่าสุดหมอบอกว่า 5-6 เดือนค่อยเจอกันที หมอเกริ่นๆ ว่าผลเลือดดีมากบางคนถึงกับหายขาด เราไม่ได้หวังสูงหวังไกล แค่มันไม่ทำให้เราเจ็บปวดทรมาณก็พอใจแล้ว

ไปไหนต่อไหน
เหมือนจะเงียบๆ เก็บตัวเก็บใจแต่มีโอกาสได้ออกไปเปิดหูเปิดตาบ้าง ปีนี้ไปไต้หวัน (พรุ่งนี้กำลังจะเป็นครั้งที่ 2) และไปมัณฑะเลย์มาด้วย ขอบคุณใครบ้างคนที่เปิดโอกาส ชักชวนและสนับสนุนอย่างดี

39 สุดท้าย
ปีหน้าอายุจะเข้าเลข 4 แล้ว ไม่ตื่นเต้นอะไร แค่รู้สึกว่าเออมาไกลแล้ว อยากพอแล้วได้ไหม

หนี้
นี่ก็เป็นอีกเหตุผลของการมีชีวิตอยู่

 

 

บ๊ายบายปี 2560
คิดว่าคงได้พบกันใหม่ปีหน้า 🙂

Advertisements
Standard
someday, something

39

วันเปลี่ยนอายุมาถึงอีกครั้ง
ไม่ค่อยมีอะไรเปลี่ยนไปมากมายนักจากปีที่แล้ว
ยังคงพาตัวเองไปในจุดวิกฤตเรื่อยๆ อย่างที่ไม่คิดจะแก้ไขอะไร

จะ 37, 38, 39 หรือ 40 คงไม่ต่างกัน
เพราะถ้าไม่ใส่ใจกระดุมที่ติดผิดตั้งแต่เม็ดแรก คงไม่มีอะไรต้องพูด

ชีวิตตอนนี้คืออยู่ไปเพราะยังได้อยู่
ต้องอยู่เพราะยังไม่ได้ไป
มันไม่ได้มีความหมายหรือความสวยงามอะไรให้ค้นหาหรือเฝ้ามอง

พรจากใครๆ คงไม่มีผลเท่าพรจากตัวเอง
พรจากตัวเองกี่ล้านพรคงไม่มีผลถ้าไม่ลงมือจัดการอะไรสักอย่าง
มันก็เป็นพรปากเปล่าที่พูดออกจากปาก คิดออกจากใจแต่ไม่ถูกปั้นด้วยมือเท่านั้นแหละ

ถ้าหายเกลียดตัวเอง เลิกรำคาญชีวิตตัวเอง หยุดไม่พอใจตัวเองได้เมื่อไร
คงพบความสงบได้นะ
ขอให้เป็นอย่างนั้น

สวัสดีวันเกิดสุนันทา
1 พฤศจิกายน 2560

 

Standard
someday, something

เปรอะ

เมื่อวานออกไประบายสี
ญาติ ๆ ชวนกันไปกระทำความเปรอะที่สวนสาธารณะเพื่อให้สมกับที่อากาศดี มีลมโชยแรง ๆ การระบายสีนี่แหละเหมาะสุดแล้ว หลานก็ทำได้ ป้า ๆ ลุง ๆ ยาย ๆ ก็ทำได้ด้วย แถมเป็นกิจกรรมที่ราคาไม่แพงเลย

เป็นเวลาชั่วโมงกว่าเกือบสองชั่วโมงที่ผ่านไปเร็วดี
หลานชายสมาธิค่อนข้างสั้นระบายตุ๊กตุ่นไป 2 ตัว ส่วนบรรดาป้าลุงยายก็ค่อย ๆ ระบายไป คุยกันเรื่องเลือกสี การใช้สี การผสมสี มีลมเย็น ๆ ช่วยสร้างบรรยากาศ

ผลงานปลาดาวของฉันตั้งใจให้สีสันสดใสสมกับที่เป็นหน้าร้อน
เหมือนจะระบายง่ายแต่ก็ไม่ง่าย พยายามเลือกรูปปั้นที่ระบายไม่ยากและซับซ้อนน้อยที่สุดละ เราเป็นคนแบบนี้แหละ นักหลีกเลี่ยงทางยาก แต่ชอบช่วงเวลานั้นนะ จดจ่อกับมันดี เลอะบ้าง เปรอะบ้างเพราะมือไม่นิ่งแถมไม่เคยมีฝีมือในวิชาศิลปทุกแขนง ปลาดาวเลยเป็นผลงานในคลาสศิลเปรอะบำบัดที่เราภูมิใจกับมัน นี่เก็บเอามาตั้งใจจะเอาไว้ทับกระดาษ

ชีวิตมันเป็นอย่างนี้หรือเปล่านะ
เลอะบ้างก็ได้ สีตุ่นบ้างก็ได้ แต่อย่างน้อยเราก็เลือกและลงมือละเลงกับมือ
จริง ๆ รูปปั้นสีขาว ๆ ตอนยังไม่ลงสีมันก็สวยเลอค่าน่าเก็บอยู่ แต่พอเห็นแล้วอดไม่ได้ที่จะหาสีป้าย ๆ ทา ๆ แต้มเติมเข้าไปจนกว่าเราจะพอใจ

นี่ก็ยังอยู่ระหว่างทาง
ผลงานชีวิตเลยยังไม่เสร็จ รู้แค่ว่ามันเลอะเทอะเละเทะมาก
ฉันเลือกใช้สีเอง เลือกวิธีการระบายสีเอง พยายามหาวิธีกลบสีเก่าเอง บางทีชะโงกหน้าไปถามคนเก่ง ๆ บ้าง หลายคนพยายามบอก พยายามสอน แต่สุดท้ายเราลงมือเลือกและทำเอง ถ้าวันจบคลาสชีวิตแล้วมันออกมาไม่สวยสดงดงามก็คงขว้างทิ้งหรือปฏิเสธความเป็นเจ้าของไม่ได้หรอก

ฉันคิดว่าฉันรักตัวเองมากพอดูนะ
แม้จะปล่อยอีเหละเขละขละอยู่ตลอด มันคงเป็นวิธีแสดงความรักในแบบของฉันที่โคตรไม่สดใส สนุกบ้างบางคราว แต่ระยะยาวอาจระทม แต่ทำไงได้ล่ะ เลือกไปแล้ว ไปให้สุดทาง

 

 

 

 

 

 

Standard
someday, something, somewhere

ชั่วคราว

ไม่รู้ว่าการกลับบ้านของคนอื่นคืออะไร อย่างไร
สำหรับฉัน การเดินทางกลับบ้านเกิดคือการเปลี่ยนแปลงชีวิตประจำวัน ปรับวิถีชีวิตบางอย่างชั่วคราว ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเรื่องการกินอยู่หลับนอน รายละเอียดเล็กบ้างใหญ่บ้างแล้วแต่สถานการณ์ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรหรอกแต่เพราะฉันอยู่กับตัวเองมาตลอด ต่อให้การปรับเล็กเปลี่ยนน้อยมันจึงถือเป็นความเปลี่ยนแปลง

การล้อมวงกินข้าว คุยเฮฮาบ้าบออะไรไปเรื่อยมันทำให้กินข้าวอร่อยดีนะ
แม้บางทีจะต้องกินอะไรที่ปกติอาจจะไม่ค่อยเลือกกิน ไม่มีโอกาสได้กิน หรือกินไม่เป็นเวลาล่ำเวลาก็เถอะ แต่การกลับบ้านมันทำให้ฉัน ‘หยวน ๆ’ กับตัวเองและคนอื่น ๆ พยายามจะไม่เยอะใส่ตัวเองและคนรอบข้าง เป็นการทำตัวให้ปล่อยไหลไปตามที่คนส่วนใหญ่ทำซึ่งมันสนุกดี

นี่คือตัวอย่างที่ฉันชอบ
จริง ๆ มันก็มีทั้งถูกใจและขัดใจตัวเองแหละ
แต่อย่างที่บอกว่าไม่ได้คิดอะไรมากมายเพราะเรื่องเดิม ๆ วิถีชีวิตของตัวเองมันมีเวลาอีกมากมายให้ทำ มีเวลาเหลือเฟือที่จะกิน นอน คุยคนเดียวซึ่งมันเหงา คนเยอะอาจวุ่นวายแต่มันกลับทำให้ใจสงบได้บางคราวอยู่เหมือนกัน

เหลืออีกไม่กี่วันก็ต้องเดินทางกลับไปยังที่ของฉันแล้ว
ใจหายใช่ย่อย แต่บางทีการลาจากความรู้สึกดี ๆ สิ่งดี ๆ ที่เกิดขึ้นมันประทับใจกว่าการยื้อ, ไม่ว่าเรื่องใดก็ตาม

ฤดูกาลพักร้อนกำลังจะสิ้นสุด
ฤดูกาลปกติกำลังจะเริ่มต้นหลังจากที่กดปุ่มหยุดชั่วคราวเอาไว้

เมษายน 2560
นครสวรรค์

 

 

Standard
someday, someone, something

ลมร้อน

summer

หากฤดูกาลคือคำสัญญาของความเปลี่ยนแปลง
ฤดูร้อนคงเป็นหนึ่งในคำสัญญาข้อย่อยที่ความเปลี่ยนแปลงทำไว้กับโลก

ลมร้อนผ่าวพัดมาพร้อมบรรยากาศหลาย ๆ อย่าง
ทั้งการเดินทาง, การกลับบ้าน, ดอกไม้-ใบไม้ผลิดอกออกใบ, การปิดเทอม, การรอคอย, การหวนระลึกถึงความหลัง ฯลฯ น่าแปลก ทั้ง ๆ ที่มันคือความเปลี่ยนแปลงแต่มันก็เวียนมาพบเจอกับเราทุก ๆ ปี และถึงแม้เราจะรู้สึกถึงบรรยากาศอะไรเหล่านี้แต่มันก็ไม่เหมือนกันสักครั้ง, ไม่เหมือนกันเลยสักปี

ลมร้อนวันนี้ไม่เหมือนกับลมร้อนเมื่อปีก่อน
เมษายนปีนี้ไม่เคยซ้้ำซ้อนกับเมษายนเมื่อปีก่อน ๆ แม้มันเป็นเดือนเดียวกัน
“ฤดูร้อนไม่เป็นเช่นเคย” มันคงเป็นความรู้สึกแบบนี้สินะ

ปีนี้ในใจของฉันเหมือนมีโพรงเล็ก ๆ
พอลมร้อนพัดมานอกจากร้อนอยู่ในอกแล้วยังได้ยินเสียงโหวงว่างด้วย
บางที การที่เราเอาหัวใจและความรู้สึกของเราไปยึดไว้กับอะไรไว้ไม่ว่าจะเป็นช่วงสั้น ๆ หรือระยะเวลานาน ๆ มันก็ทำให้เราลืมความเป็นตัวเอง หลงลืมว่าเราเองนั่นแหละที่จะทำให้ตัวเองสนุกและพอจะมีความสุขได้ และพอหลงลืมนาน ๆ เข้าจิตใจเลยร้อนรนต่อให้ลมที่พัดมาตอนนี้เป็นลมหนาวก็ตาม

ลมร้อนเป็นเพียงลมร้อนที่พัดเข้ามาแล้วไม่นานก็พัดผ่านไป
อยู่ที่เราแล้วนะว่าจะเก็บมันเอาไว้ในอกปล่อยให้มันพัดแล้วพัดเล่า โหมใส่ตัวเองจนเหนื่อยใจที่จะหาทางดับมัน หรือรับรู้สัมผัสสายลมร้อนยามพัดโชย แล้วปล่อยให้มันจากไป

อุณหภูมิภายนอกยังเปลี่ยนแปลง
เหตุใดหัวใจของเราจึงไม่พยายามจะเปลี่ยนบ้างเล่า

 

สวัสดีเมษายน 2560

 

 

Standard
someday, something

เดือนป่วย

มกราคม 2560
ถ้าจะสรุปสั้น ๆ เกี่ยวกับเวลาหนึ่งเดือนที่กำลังจะพ้นไป ฉันคงเรียกมันว่า “เดือนแห่งการป่วย”
ไม่ปกติตั้งแต่อากาศที่เปลี่ยนแปลงฉับพลันรายวันจนร่างกายฉันงุนงงรับมือไม่อยู่ ได้แต่นอนซม นั่งซมอยู่ในห้อง
กินข้าวเพื่อกินยาจากนั้นก็นอน น้ำท่าไม่ค่อยได้อาบ เป็นอยู่อย่างนั้นราวสองสามอาทิตย์ แม้จะไม่ได้ป่วยไข้ย่ำแย่ทุกวันแต่เหมือนกายใจของฉันถูกห่อหุ้มในเปลือกป่วย

แน่นอนว่ารู้สึกอึดอัด หงุดหงิด เหนื่อยหน่ายกับอาการป่วย
กินอะไรก็ไม่ค่อยได้ หรืออยากกินอะไรก็ไม่ควรกินถ้าอยากหายไว ๆ
ยาเม็ดเบิ้มมากมายหลายขนานเป็นสิ่งที่เอียนที่สุด จะออกไปไหนทำอะไรที่อยากทำก็ไม่ได้อีก แถมอยู่ ๆ กลายเป็นคนนอนดึกตื่นสายมากเฉยเลย เห็นมั้ย รวนทั้งระบบชีวิต

นอกจากอาการป่วยอันเนื่องมาจากอากาศแปรปรวนแล้ว
การเงินยังสั่นคลอนด้วย เดือนนี้เป็นเดือนที่ไม่มีงานเข้ามาเลย
แม้จะโล่งใจอยู่บ้างที่ไม่มีงานรุมขณะที่ป่วย แต่ความโล่งใจนั้นมันอยู่กับฉันไม่นานหรอกเพราะไม่รู้ว่าการที่งานไม่เข้านั้นจะยาวนานแค่ไหน ถ้าไม่กังวลใจก็โหดร้ายกับตัวเองพอสมควร

ฟัง ๆ ดูมกราคม 2560 ดูจะเป็นเดือนที่ฉันไม่ปลื้มเอาเสียเลยสินะ
แต่ถึงอย่างนั้นก็พยายามเช่าหนังสือมาอ่าน แม้จะเป็นนวนิยายแต่ก็ดีกว่าไม่ได้อ่านอะไรเลย ช่วงป่วยก็ยังพยายามอ่านทุกวัน ส่วนเรื่องวิ่งนั้น หลังจากหยุดไปราว ๆ หนึ่งเดือน เมื่อวานฉันปัดฝุ่นรองเท้าออกไปวิ่งแล้วแม้จะต้องกลับมานับหนึ่งใหม่ก็ยังดีใจที่ได้ออกมาจากถ้ำ ออกมาจากภาวะป่วย ๆ นี้ได้เสียที

กุมภาพันธ์กำลังจะมา
สิ่งที่ฉันต้องการก็แค่ดึงชีวิตประจำวันเดิม ๆ กลับมา อย่างการนอนไม่ดึกและตื่นเช้า, ออกไปวิ่ง, อ่านหนังสือทุกวัน และมีการมีงานทำ

หนึ่งเดือนอันยาวนานและแสนอึดอัดจงจากไปอย่างสงบเถอะ

 

 

Standard
someday, something, somewhere

บ้านพัก

กลับมาบ้านเกือบอาทิตย์แล้ว
จะกลับกรุงเทพในอีกวันสองวันนี่ล่ะ

อันที่จริงการกลับมาอยู่บ้านมันสบายดี ได้พักอย่างที่ควรพัก คือ ไม่ต้องทำอะไร ไม่ต้องคิดอะไรมาก หิวก็มีข้าวให้กิน ง่วงก็นอน ดูหนังบ้าง เล่นเน็ต ตีแบด นั่งคุยอะไรกันไป หรือจะทำงานก็ได้ อย่างคราวนี้หอบโน้ตบุ๊กมานั่งสะสางงานที่ค้างจากปลายปีที่แล้วมาทำจนเสร็จ คิดว่าพอได้เปลี่ยนบรรยากาศมันก็ทำงานได้เฉยเลย บ้านนอกเลยเหมือนบ้านพักตากอากาศตรงนี้แหละ

แต่ความสบายมันก็ต้องแลกกับความอยากนะ
อยู่บ้านมันก็ง่าย ๆ แต่เหมือนไม่สะดวกใจกายหลาย ๆ อย่างเหมือนกัน ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไรหรอก แต่คิดว่าถ้าอยู่บ้านไปเรื่อย ๆ เราก็จะไม่ได้ทำสิ่งที่อยากทำอย่างวิ่ง เช่าหนังสือ ฯลฯ และมันก็จะขี้เกียจไปเรื่อยๆ แม้จะเสียดายอาหารฝีมือย่าแต่วันพักต้องมีวันหมด

เรามาดื่มกินและรับรสความสดชื่นที่โอเอซิสที่เรียกว่าบ้านจนหนำใจแล้ว
กลับไปโลกของเราได้แล้ว!

Standard