บันทึกความทรงจำของพสกนิกรไทยที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ ๑๓ ตุลาคม ๒๕๕๙ – ลำดับที่ ๓

“สิ่งที่ทำให้เชื่อ ทำให้เรารู้สึกมากขนาดนี้คือสิ่งที่ท่านทำมาโดยตลอด หลังจากที่ท่านสวรรคตแล้วเราก็ได้รู้เรื่องราวต่าง ๆ มากขึ้นเลยเป็นเหตุผลที่ทำให้มาอยู่ตรงนี้”
รักษิณา ประมวลกุล (ดรีม) อายุ 22 ปี อาชีพ พาร์ทไทม์ (เพิ่งจบการศึกษาจากคณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร) , พัชราภรณ์ โพธิ์ไกร (แป้ง) อายุ 22 ปี อาชีพ พาร์ทไทม์ (เพิ่งจบการศึกษาจากคณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร)

 ข่าวร้ายเมื่อวันที่ ๑๓ ตุลาคม
“เราสองคนทราบข่าวช่วงบ่ายแก่ ๆ พี่ที่ทำงานเดินเข้ามาแจ้งข่าวตาแดง ๆ ดรีมเกิดความรู้สึกหนักอึ้งครั้งแรกที่สุดที่เคยสัมผัสมา    อยู่ดี ๆ เหมือนทุกอย่างหยุดชะงัก ทุกคนไม่รู้จะทำยังไงต่อไป พี่ในที่ทำงานเริ่มร้องไห้ บรรยากาศในห้องทำงานยิ่งเริ่มหนักอึ้ง เหมือนมีอะไรกดทับอยู่ซึ่งบอกไม่ได้ว่าคืออะไร ตอนที่ได้ยินข่าวรู้สึกเหมือนฝันไปมากกว่า คิดว่าคงไม่จริงหรอกถึงแม้บรรยากาศหนักอึ้งที่เราเจอมันจะเป็นของจริง ตอนค่ำระหว่างที่เดินกลับหอพักแถวศิริราชเดินผ่านคนเยอะแยะที่ใส่เสื้อชมพูกับเสื้อเหลือง พวกเขาเดินไปร้องไห้ไป เมื่อถึงที่พักแล้วอยู่ดี ๆ ก็รู้สึกอยากร้องไห้เลยร้องไห้แล้วก้มกราบหน้าโทรทัศน์ จากนั้นโทรหาพ่อกับแม่ว่าเป็นยังไงบ้าง เสียงเขาก็สั่น ๆ แต่คิดว่าน่าจะทำใจกันมาระดับหนึ่งแล้ว คืนนั้นจำไม่ค่อยได้เลยและไม่รู้จะทำอะไรนอกจากร้องไห้ ไม่ค่อยอยากนอน จำไม่ได้ว่าหลับไปตอนกี่โมง ยิ่งเห็นเรื่องของท่านยิ่งทำให้รู้สึกว่าเราสูญเสียอะไรไปบ้าง มันหนักอึ้งและเพิ่มความเศร้าไปอีกเลยนัดกับเพื่อนว่าพรุ่งนี้จะไปส่งท่านเป็นครั้งสุดท้าย”

 คนดีที่จากไป
“แป้งจำได้ว่าคืนนั้นพอถึงห้องก็รีบโทรหาแม่ พอแม่รับโทรศัพท์ก็ร้องไห้ แม่สะอื้นแล้วพูดออกมาว่าคนดี ๆ จากไปอีกแล้ว แล้วก็ร้องไห้หนัก แป้งเลยให้แม่ร้องไห้ หลังจากที่วางสายเหมือนจะมีภาพพระองค์ตลอดเวลา มันเหมือนเป็นห้วงที่เรานั่งอยู่อย่างนั้น เปิดโทรทัศน์ พอฟังประกาศเสร็จก็เป็นภาพพระองค์ผ่านไปผ่านมา เรานั่งอยู่หน้าจออย่างนั้นไม่รู้นานเท่าไหร่ ภาพก็ไหลมาเรื่อย ๆ ไม่หยุด”

สะอื้นอำลา ๑๔ ตุลาคม
“ตอนนั้นดรีมจำได้ว่ามีรถตำรวจนำขบวนมาคันหนึ่งก่อนแล้วก็เป็นรถคันใหญ่ ตอนนั้นดรีมมองแต่รถสีฟ้าเทาคันนั้น คันที่กระจกรอบข้างไม่เห็นอะไร ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีใครอยู่ในนั้นบ้าง บริเวณนั้นมันเงียบ เขาเตรียมให้พูดว่าขอน้อมทูลเสด็จสู่สวรรคาลัยแต่ตรงที่เราอยู่ไม่มีใครพูดเลยมีเสียงคนสูดหายใจเหมือนสะอื้น เสียงเงียบกริบ พอเริ่มสะอื้นมาคนหนึ่งจากนั้นก็ร้องไห้ตามกัน วันที่ ๑๓ ดรีมคิดว่าเจอมาหนักอึ้งแล้ว พอวันนี้มันเป็นของจริง แม้จะมองไม่เห็นอะไรในรถคนนั้นแต่เรารู้ว่าเป็นท่าน”

 รักคนสร้าง
“ถ้าถามว่าทำไมคนรุ่นเราถึงเชื่อ ถึงรู้สึกผูกพันและรักในหลวงทั้ง ๆ ที่ตอนที่โตมาไม่ค่อยได้เห็นพระองค์เสด็จออกมาทรงงานแล้ว   ดรีมว่าแรกเริ่มน่าจะรู้สึกมาจากครอบครัวที่ปลูกฝังให้เรารักในหลวง แต่สิ่งที่ทำให้เชื่อ ทำให้เรารู้สึกมากขนาดนี้คือสิ่งที่ท่านทำมาโดยตลอด หลังจากที่ท่านสวรรคตแล้วเราก็ได้รู้เรื่องราวต่าง ๆ มากขึ้นเลยเป็นเหตุผลที่ทำให้มาอยู่ตรงนี้ อยากมาสนามหลวงทุกวัน ยิ่งรู้สึกว่ายิ่งรู้อะไรต่าง ๆ ยิ่งเสียดายที่ไม่รู้ให้เร็วกว่านี้ เคยคุยกับเพื่อน ๆ ว่าเสียดายที่เราไม่ได้เกิดมาในยุคก่อนหน้าที่เห็นพระองค์ท่านทำอะไรบ้าง เราเกิดและโตมาในยุคที่บ้านเมืองค่อนข้างสมบูรณ์พร้อมแล้ว แต่ดรีมรู้สึกว่าเราอยู่ในโลกที่พระองค์สร้างมาแล้ว เราก็คิดว่าจะรักโลกใบนี้ และจะรักคนที่สร้างโลกนี้ให้เราด้วย”

ความยิ่งใหญ่ของผู้ชายคนหนึ่ง
“แป้งรู้สึกว่าสำหรับในโลกของคนรุ่นเราแม้จะไม่ได้เห็นพระองค์ออกมาข้างหน้าแต่ทุกสิ่งที่พระองค์สร้างมันทำให้แทรกซึมอยู่ในทุกอณูที่ประกอบเป็นโลกของเรา ถึงแม้พระองค์จะไม่ได้ออกมายืนข้างหน้าแต่เราก็รู้ว่าเป็นสิ่งที่พระองค์สร้าง จริง ๆ แล้วเรื่องราวของพระองค์ค่อย ๆ ซึมเข้ามาในความทรงจำของเราเหมือนเพลงรูปที่มีทุกบ้านน่ะ ถ้าพูดถึงความรักของคนหนุ่มสาวเหมือนเราเห็นหน้ากันทุกวัน เราผูกพัน แล้วยิ่งเราได้รู้เรื่องราวของพระองค์ทุกวัน ถ้าพูดถึงรุ่นปู่ย่าตายายเขารักขนาดไหนเขาถึงจำความทรงจำ ความรู้สึกที่มีต่อในหลวงได้แล้วมาเล่าให้ฟังว่าเขาดีอย่างนั้นอย่างนี้เราก็แค่บอกว่าดีจังนะแม้จะยังไม่รู้สึกแต่ก็ซึมซับทุกวันจนโตพอที่จะรู้จนคิดได้ว่าโลกที่เรายืนอยู่มีคนสร้างมาให้เรา เหมือนทุกอย่างมันสงบสุขได้ด้วยทฤษฎีของพระองค์ ทุกสิ่งที่พระองค์คิดไว้สามารถทำได้จริง คน ๆ หนึ่งจะยิ่งใหญ่ขนาดไหนจนทำให้ทุกคนรู้สึกขนาดนี้ ผลงานของพระองค์ สิ่งที่พระองค์สร้างขึ้นทำให้เรารับรู้ได้ถึงความยิ่งใหญ่ของมนุษย์คนหนึ่งจริง ๆ นะ”

 

หมายเหตุ สัมภาษณ์เมื่อวันที่ ๑๘ ตุลาคม ๒๕๕๙

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s