นักเลื้อยแนวนอน

ฉันเป็นคนไม่มั่นใจในตัวเองมาตั้งแต่จำความได้ ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ไม่เคยมั่นใจ
ถ้าเปรียบตัวเองเป็นต้นไม้ก็คงเป็นไม้เลื้อยที่ต้องมีหลักหรือไม้ยืนต้นให้เกาะเพื่อรัดเลื้อยไป
ไม้เลื้อยอื่น ๆ ที่ขาดความมั่นใจอาจมีความกระตือลือล้นเพื่ออุดช่องว่างแห่งความไม่มั่นใจนั้น แต่ไม้เลื้อยอย่างเราดันขี้เกียจ ไม่ขวนขวายเลยกลายเป็นไม้เลื้อยที่โตช้า กลมกลืนกับสิ่งแวดล้อม ไม่โดดเด่น ไม่น่าสนใจ หากจับไปวางไว้ที่ร้านขายต้นไม้ คนขายคงยืนมองด้วยความเหนื่อยหน่ายเพราะขายไม่ออก

นอกจากจะเติบโตช้าอย่างไม่งดงามแล้ว
ไม้เลื้อยอย่างเรายังเลือกโตเป็นด้านข้างแทนที่จะเลื้อยขึ้นข้างบนจนสูงขึ้นไปเรื่อย ๆ
ฟังดูอาจจะดีก็ได้ แต่ก็ยังเลื้อยเป็นกรอบแคบ ๆ

ฉันเป็นนักเลื้อยแนวนอน
เป็นนักเขียนที่ไม่อยากก้าวหน้าแนวตั้ง
บอกคนอื่นว่าอยากเติบโตแบบแนวนอน แต่สุดท้ายความสามารถที่มีมันก็สะท้อนความจริงว่าไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากเติบโตสูงขึ้นไปเรื่อย ๆ หรอกแต่เพราะความสามารถไม่ถึงและยังขาดคุณสมบัติที่ต้องรักการก้าวหน้านานาประการต่างหากที่ทำให้ฉันไม่มั่นใจ ไม่กล้าฝันถึงการได้รับการยอมรับขั้นสุด สุดท้ายฉันจะหยุดเลื้อยเพราะเหนื่อยอ่อนที่โดนไม้อื่นแย่งแสงอาทิตย์ไปเรื่อย ๆ จนเฉาตายไปในที่สุด

แด่ตัวเองในวันที่เหี่ยวเฉาที่สุดวันหนึ่ง
28 เมษายน 2559

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s