ปลุกปลอบ

เช้าวันก่อน
พระน้องชายโทรมาหา เล่าว่าช่วงนี้ไปธุดงค์ที่ไหนยังไง มีแผนจะเรียนอะไร ฯลฯ
แล้วก็เข้าเรื่องอาการเจ็บป่วยของเราซึ่งโยมแม่โทรไปเล่าให้ฟังก่อนหน้านี้

พระบอกว่าให้รู้เท่าทันอาการที่เกิดขึ้น
เจ็บ ปวด ทรมาณก็พิจารณากันไป ไม่ต้องคิดมาก
มันเจ็บไม่นานเดี๋ยวมันก็หายไป

อันที่จริง
พออายุมากขึ้นเราก็ปล่อยและวางเรื่องต่างๆ ได้มากขึ้น ดีขึ้น
แม้จะไม่ได้ละมันหมดทุกสิ่ง แต่ก็ ‘ทำใจ’ กับเรื่องไม่ดีที่กระทบจิตใจได้เร็วขึ้น

ความเจ็บปวดอยู่กับเราไม่นาน
ความสบายก็อยู่กับเราไม่นาน
ไม่มีอะไรอยู่กับเราเนิ่นนาน ทุกอย่างมาแล้วก็ไป

ทุกคนต่างเกิดมาเพื่อจากไป
ไม่มีใครสมบูรณ์ ไม่มีใครไม่เคยเจ็บ

เหลียวมองรอบตัว
มีคนที่สมบูรณ์น้อยกว่าเราอีกเยอะ เจ็บกว่าเราอีกมาก
เมื่อวานอ่านเจอในเพจ Humans of New York มีผู้ชายคนหนึ่งเกิดมาแล้ว
แม้แต่จะมีชีวิตต่อก็ไม่มีใครคาดคิด แต่เขาก็เรียนจบ ทำงาน ได้เล่นโรลเลอร์เบลด
หรืออย่างสารคดีชีวิตผู้คนที่ร่างกายผิดเพี้ยนอย่าง Body Bizzare พวกเขาโดนรังเกียจตั้งแต่เกิด
โดนล้อตั้งแต่จำความไม่ได้ ทุกข์ทนกับร่างสมมติ

สุดท้ายแล้วพวกเราต่างเกิดมาเพื่อปลุกปลอบและกอบกู้ความเป็นตัวเอง
ที่ซ่อนอยู่ภายในเปลือกอวัยวะ

เรามีชีวิตเพื่อข้างใน
ใจเราต่างหากที่ทำขาก้าวเดิน
ใจเรานี่แหละที่สั่งให้นิ้วบวมรูมาตอยด์พยายามกำด้ามแปรงสีฟัน

ถ้าเราไม่สู้
แล้วใครจะสู้กับเรา

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s