ฉันไม่ใช่นักปราชญ์

เริ่มวันใหม่

leaf

ชีวิตมีวันใหม่ให้เริ่มทุกวัน
ความทุกข์มีอายุขัยแค่ไม่กี่ชั่วโมงต่อวัน
นอกจากเราจะยัดมันใส่กระเป๋าเอากลับบ้านด้วย

สำหรับฉัน
แม้จะมีคำถาม มีความเสียใจ มีเรื่องที่ค้างคา
แต่ก็ไม่ได้อยากจะรู้จะเห็นอะไรอีกแล้วกับการที่คนๆ หนึ่งอยากหายไปจากชีวิตฉัน
จะด้วยความตั้งใจ หรือความต้องการส่วนตัว มันมีผลกับเราทั้งนั้น
ทำให้เราเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ชีวิตของฉันก็ยังเป็นชีวิตของฉัน
สุกๆ ดิบๆ สุขๆ ทุกข์ๆ อยู่แบบนี้
หนทางจากนี้รู้ว่ามันไม่ง่ายหรอก ฉันคงเจ็บปวดไปเรื่อยๆ
แต่ฉันจะทนและจะอยู่กับมันไปเรื่อยๆ ว่าไปแล้วมันคงไม่ต่างกับรูมาตอยด์หรอก
วันไหนมันปวดมันเจ็บก็ทำได้แค่รับรู้ จะร้องไห้ ก่นด่าที่เจ็บก็ทำไป
แต่จะให้ตัดไอ้ส่วนที่มันทรมาณฉันอยู่ทิ้งไปซะ มันก็ไม่ใช่
อย่างน้อย มันก็ไม่ได้กำเริบทุกวันหรอก

สัดส่วนของการอยากจะหายดีมันมีมากกว่า
ฉะนั้น จะลำบาก โหด สาหัสแค่ไหนฉันจะทนให้ได้
ไม่มีอะไรที่ไม่ไหวหรอก คนเราเกิดมาเพื่อทนทุกข์อยู่แล้ว
เกิดมาเพื่อบริหารจัดการความทุกข์ ความเจ็บปวด ความยุ่งยากให้เข้าที่เข้าทาง

แม้จะฉันไม่ใช่นักปราชญ์ ไม่ใช่คนเก่งกาจอะไรนักหนา
ฉะนั้น “อาจพลาดเพราะรักได้” แต่ฉันรู้ว่าฉันจะหาย
นั่นแหละที่ฉันจะบอกตัวเอง

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s