someday, someone, something

เป็นอื่น

“สุดท้ายพอเลิกกันก็กลายเป็น…คนอื่น”

เดือนกว่าๆ ที่ผ่านมา
ฉันกระหยิ่มว่าฉันเก่งที่สามารถฝ่าด่านแรกของการ ‘ทำใจ’ ได้แล้ว
แม้จะมีร้องไห้บ้าง คิดถึงอยู่บ่อยๆ แต่ฉันยังสามารถใช้ชีวิตปกติได้อย่างมีสติ

แต่แผลมันเพิ่งสด
การจะด่วนสรุปว่าฉันทำได้มันเร็วเกินไป

ในรอบสัปดาห์ที่ผ่านมาฉันร้องไห้ทุกวัน
คิดมาก คิดสับสนจนนอนไม่หลับ กระทั่งอ่อนเพลีย ไม่สามารถตื่นเช้าไปวิ่งได้
เมื่อเรื่องใจกระทบกายจนทำให้ระบบชีวิตประจำวันรวน ฉันก็เริ่มเครียด

ฉันกำลังเดินวนอยู่ในอีกขั้นของการทำใจ (ไม่ได้)
ไม่รู้ว่าสำหรับคนที่โดนบอกเลิก โดนไล่ออกจากความสัมพันธ์คนอื่นเป็นอย่างไร
สำหรับฉัน สเต็ปนี้มันทำให้อ่อนแออย่างมากๆ

ในขั้นแรก
ฉันไม่ได้ฟูมฟายมากอย่างที่คิด
ฉันไม่ได้เพียรอ้อนวอน ร้องขอให้เขากลับมา
เพราะได้พยายามไปแล้วครั้งหนึ่งในวันที่สิ้นสุดความสัมพันธ์
ฉันไม่ได้ก่นด่า สาปแช่ง โทษตัวเอง โทษเขา หรือโทษใคร
ฉันแค่ใช้ชีวิตของฉันไปพร้อมๆ กับการคิดถึงวันเวลาดีๆ ที่ล่วงเลยมาแล้ว
ฉันคิดว่าฉันทำได้ดีในขั้นนี้

ในขั้นที่สอง
ที่โหดร้ายกับความรู้สึกอย่างยิ่ง
ฉันยังติดกับ ฉันยังเดินวนอยู่กับคำว่า…ไม่พิเศษ

เมื่อมานั่งคิดว่า
ในวันหนึ่งข้างหน้าหากได้เจอกัน ไปเที่ยวด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน ทำอะไรๆ ด้วยกัน
ทุกอย่างแม้ดูเหมือนกันเพราะฉันยังรักเขา แต่มันไม่มีวันเหมือนเดิมอีกแล้ว

ฉันจะไม่กระตือลือล้นที่จะได้เจอ ฉันจะไม่ตื่นเต้นที่ได้อยู่ด้วยกัน
ฉันจะไม่รู้สึกอะไรมากจนอยากที่จะคว้ากล้องมาเก็บภาพเพื่อบันทึกความทรงจำ
และอาจกระทั่งไม่อยากเขียนอะไรๆ ลงสมุดบันทึกด้วยซ้ำ
นั่นเพราะ ฉันไม่รู้สึกว่ามันมีความพิเศษอะไรระหว่างกันอีกต่อไป
มันเป็นการเจอกันหลังคำว่าเลิก
ฉันไม่อยากจดจำมันสักนิด

เมื่อคิดมาถีงตรงที่ว่าต่อไประหว่างเราจะไม่มีเรื่องราวพิเศษๆ อีกแล้ว
ฉันก็รู้สึกโหวง ใจหายกับความว่างเปล่า ระยะห่างระหว่างเรานับจากนี้

เพื่อนคนหนึ่งบอกว่าสำหรับคนที่ทำใจนี่ถือเป็นเรื่องดี
เพราะเขาจะกลายเป็นแค่คนหนึ่งในชีวิตที่ไม่ได้สลักสำคัญอะไร
แต่สำหรับคนทำใจที่ยังไม่พร้อมจะสูญเสียความพิเศษนี้ มันเป็นสิ่งที่เจ็บปวด

ฉันไม่อยากสูญเสียความรู้สึกเหล่านี้
แต่ในเมื่อฉันยังต้องมีชีวิตต่อ ฉันต้องก้าวผ่านไปให้ได้

นี่คือ สเต็ปของการกำลังจะปลดปล่อยความพิเศษ
เพื่อนคนหนึ่งที่ผ่านสเต็ปโหดร้ายมาก่อนฉัน บอกว่า
“สุดท้ายคนเราพอเลิกกันก็กลายเป็น…คนอื่น”

เป็นคนอื่น
กลายเป็นใครอื่น
ที่วันหนึ่งหากเจอกันเราคงจะทักทายกันด้วยคำถามแบบนี้
“เป็นไงบ้าง”
“สบายดีไหม”
“ตอนนี้ทำอะไรอยู่”

มันค่อนข้างจะทารุณอยู่เหมือนกันเมื่อถึงตรงนี้
แต่เพื่อนก็ให้กำลังใจว่า นั่นเป็นเรื่องอนาคตเมื่อวันที่เราทำใจได้แล้ว
ซึ่งมันจะเป็นเรื่องที่ดี ดีจริงๆ

ตอนนี้ก็ทำได้แค่ปล่อยให้เวลาค่อยๆ เยียวยาหัวใจให้เราเอาชนะสเต็ปหินๆ ไปให้ได้
ฉันรู้ว่าฉันจะทำได้ ฉันรู้

Advertisements
Standard

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s