The Lunch Box

หนังอินเดียที่ไม่มีการวิ่ง เต้น และร้องเพลงข้ามเขา
มีแต่เรื่องราวของผู้คนในมุมไบ

lunch box

เมื่อครุ่นคิดถึงหนังเมื่อดูจบแล้ว
พาลนึกถึง Simple Life หนังซิ้มของฮ่องกง
แล้วก็ดันนึกถึง Ilo Ilo ของสิงคโปร์

เอาจริงๆ ไม่มีใครอยากแก่ตายไปคนเดียวหรอก
ไม่มีใครอยากถูกทิ้งไว้ข้างหลัง
ไม่มีใครอยากอยู่โดดเดี่ยว
ไม่มีใครอยากกินข้าวคนเดียว
ใครๆ ก็อยากถูกรัก
ใครๆ ก็อยากได้รับความสนใจ
ใครๆ ก็อยากถูกมองเห็น

เราชอบที่เอาอาหาร มื้ออาหารมาเชื่อมโยงกับชีวิต ความรัก ครอบครัว
อาหารมันสัมพันธ์กับหัวใจนะ

สำหรับเรามีอยู่หลายๆ ฉากที่มันบอกอะไรได้แบบสะเทือนใจสูง
หนังมีดีที่บท การแสดง ไดอะล็อก เล่าเรื่องด้วยภาษาภาพดี
คือ มันมีอะไรจี๊ดๆ มาจับขั้วหัวใจอยู่เรื่อยๆ แล้วเราก็ชอบที่มันขมนิดๆ เศร้าลึกๆ เจ็บปวดดี

เอาเป็นว่าสำหรับเรามันไม่ใช่หนังรักโรแมนติกนะ
มันคือหนังชีวิตที่…มันมีชีวิต มีมิติ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s