ลมพัดไผ่

ปีใหม่ของฉันจริงๆ คงเริ่มวันนี้
แม้จะผ่านปี 2557 มาเกือบสิบวันแล้วก็ตาม

ช่วงก่อนหมดปีเก่า
ฉันหอบเสื้อผ้าข้าวของกลับไปบ้านที่ต่างจังหวัดและอยู่ที่นั่นจนล่วงเข้าปีใหม่
ใช้ชีวิตในแต่ละวันไม่ต่างอะไรกับตอนที่อยู่กรุงเทพนัก
คือ ตื่นนอน กินข้าว เล่นเน็ต วนเวียนอยู่อย่างนี้ แต่ที่ต่างและดีกว่าคือ ไม่ได้อยู่คนเดียว
ใช้เวลาร่วมกับคนในบ้าน ไม่ใช่อยู่กับแต่ตัวเอง

การกลับบ้านก็เหมือนการหยุดเวลา
ทั้งที่วันเวลาก็ไม่เคยหยุดเดินจริงๆ สักหน่อย แต่ความรู้สึกมันเป็นอย่างนั้น

วันนี้ที่ต้องตื่นมาในห้องคนเดียว กินข้าวคนเดียว ทำอะไรๆ คนเดียว
มันเหมือนฉันได้กดปุ่มเริ่มทำงานเวลาชีวิตของฉันอีกครั้ง
แต่เป็นการเริ่มต้นปีที่รู้สึกโหวงๆ เคว้งๆ

ไม่มีแผนการ ไม่มีกำหนดการอะไรในปีนี้
ไม่มีความหวัง หรือความคาดหวังอะไร
แค่ใช้ชีวิตไปเรื่อยๆ

ยังไม่รู้ว่าอะไรกำลังจะมาหรือกำลังจะไป
ไม่รู้จริงๆ

ได้ยินแค่เสียงลมพัดจนใบและต้นของไผ่เสียดสีกัน
มันเป็นเสียงที่สงบ เป็นเสียงที่ฉันอยากหลับตาและจมอยู่กับมัน
แม้จะไม่รู้ว่าลมจะหมดเมื่อไร,
แต่รู้ว่าลมต้องพัดมาในอีกไม่นาน

bamboo

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s