เรื่องเล่าของว่าที่ปีเก่า

ปี 2556
เป็นอีกปีที่ไม่ค่อยได้บันทึกอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ทั้งการเขียนบันทึก และ การเขียนบล็อก
อาจเพราะเหนื่อยเกินไปที่จะเล่า ล้าเกินไปที่จะรำลึกเรื่องราว
หรืออาจเพราะมีทวิตเตอร์ให้ไปเพ้อ ไปบ่น ไปฟุ้ง
ไปสาดความรู้สึกใส่ในยามที่ต้องการการระบายออกในทันที

เกือบท้ายปีอย่างนี้ก็อยากเล่าอะไรเพื่อเก็บเอาไว้อ่านเองในวันข้างหน้าบ้าง
เอาจริงๆ ก็จำเรื่องราวอะไรไม่ได้แล้ว อายุมาก, รู้สึกเหมือนจำอะไรได้ไม่แม่นเหมือนก่อน
หรือบางทีอาจเป็นความฉลาดของกลไกของหัวใจและสมองที่เลือกจำแค่บางอย่าง
ยังไงก็เหอะ ปีนี้ก็ยังไม่ใช่ปีที่ดีแสนดีจนอยากจะฉุดรั้งให้มันอยู่ด้วยนานๆ
แต่ถามว่าแย่มากไหม ก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่อยากหลับตาแล้วตื่นขึ้นมาแล้วเป็นปีใหม่เลย

ชีวิตมันก็แบบนี้มั้ง
ยิ่งแก่ ยิ่งปลง
ยิ่งปลง ยิ่งปล่อย
ยิ่งปล่อย ยิ่งวาง
ยิ่งวาง ยิ่งว่าง

คือ ก็ไม่ได้ปลงเก่ง วางเก่งจนว่างได้อย่างนั้นทุกเรื่องหรอก
แต่ไม่ได้จดจำเอามาแค้นในอกยาวนานเหมือนเมื่อก่อนแล้ว มันเสียพลังน่ะ
แม้เรื่องงาน สุขภาพ หัวใจ และเรื่องอะไรต่างๆ จะประดังประเดเซมาชนจนเพลีย
แต่เมื่อหันหลังไปมองและเทียบกับคนที่เจออะไรหนักๆ แล้ว…เรื่องที่เราเจอมันคือความปกติ

ปีหน้าได้ยินว่าอาจไม่ค่อยดีสำหรับปีนักษัตรของเรา
ได้แต่ทำบุญ ทำทาน และทำใจ
ปีนี้ยังไม่ค่อยดี ปีหน้าจะไม่ดีอีกแล้ว

รู้ก่อนอาจไม่สบายใจ
แต่มันทำให้เราเตรียมใจรับเรื่องที่จะเข้ามาได้เหมือนกัน
คือ ได้เจอเรื่องแย่จริงๆ ก็คงเป๋ แต่อย่างน้อยคงไม่ตกใจละมั้ง

อยากจะแค่สวัสดีปีเกือบเก่า
อยากจะแค่เล่าอะไรเบาๆ ในช่วงท้ายปีอย่างนี้
ชีวิตควรหยุดเครียดขึ้งบ้าง หลังจากที่ลุ้นจนตัวและหัวใจโก่งและสั่นไหวมาตลอด

ปีหน้าม้าใหม่
จะเป็นฟ้าใหม่ของชาวม้า
หรือจะเป็นม้าใหม่ในฟ้าเดิมๆ
ยังไงก็ตาม, ถ้ายังมีลมหายใจก็จงควบม้าของตัวเองแล้วมุ่งหน้าไปก็พอ

dusk

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s