someone, something

อ่านออกเขียนไม่ได้

ฉันเป็นคนเขียนหนังสือ
มีอาชีพที่เกี่ยวกับการอ่านและเขียน เขียนและอ่าน
ฝีมืออาจยังไม่เก่งกาจ หรือมีประสบการณ์มากพอที่ใครจะจดจำชื่อ
แต่มันไม่สำคัญอะไรเท่ากับที่ฉันรู้ว่าฉันรักอะไร ถนัดอะไร และฉันได้ตั้งใจทำมันทุกครั้ง

ฉันอ่านได้เขียนออก
ส่วนแม่ของฉันพออ่านออกแต่เขียนไม่ได้
ที่เป็นอย่างนั้นเพราะฉันได้เรียนจนจบปริญญาตรี แต่แม่ของฉันไม่จบแม้ชั้นประถม
แม่ไม่ได้เรียนหนังสือ แม้ว่าสมัยเล็กๆ จะเคยใส่ชุดนักเรียนไปโรงเรียนอนุบาล แต่มันเป็นช่วงสั้นๆ
ด้วยการแตกร้าวและแยกทางของตากับยายทำให้แม่ต้องไปทางโน้นทีทางนี้ที จนไม่ได้เข้าโรงเรียน

เรื่องที่ต้องขอบคุณแม่ที่สุด คือ แม่ไม่ยอมเลิกรากับพ่อในช่วงที่ฉันยังต้องเรียน
แม่ไปกับพ่อไม่ได้ แต่แม่ใช้ความอดทนเพื่อไม่ให้ฉันเป็นเด็กบ้านแตก
เพราะกลัวว่าฉันจะไม่ได้เรียนหนังสือเหมือนอย่างที่แม่เคยโดนมา
แม่มาหย่ากับพ่อเอาเมื่อตอนฉันมีใบปริญญาแล้ว

ช่วงที่ทำงานประจำที่นั่นที่นี่
ฉันจะบอกแม่คร่าวๆ ว่าทำงานที่ไหน แต่ไม่ได้ลงรายละเอียดมาก
เพราะบอกไปแม่ก็คงไม่เข้าใจอยู่ดี
แต่ฉันคิดผิด เพราะการเข้าใจหรือไม่เข้าใจของแม่มันไม่ได้มีค่าอะไรมากไปกว่าที่แม่ภูมิใจ
แม่ไม่รู้หรอกว่าชื่อตำแหน่งที่ถูกต้องของฉันคืออะไร แม่เอาไปเล่าให้ใครฟังผิดบ้าง ถูกบ้าง
แต่สิ่งที่แฝงอยู่ในเรื่องเล่าทุกครั้งคราว คือ แม่ภูมิใจกับสิ่งที่ฉันเป็น
แม้ว่าตำแหน่งจะเล็ก หน้าที่ไม่สำคัญ แต่แม่เป็นปลื้ม

ตอนนี้ฉันไม่ได้ทำงานประจำ
มันเป็นความใจกว้างของแม่ที่พยายามทำความเข้าใจ
ฉันไม่ได้เล่ารายละเอียดของงานที่กำลังเหมือนทุกครั้ง แค่บอกว่า “งานเขียน”

ฉันเขียนเพื่อเงิน และเขียนเพื่อใจของตัวเองมาพักใหญ่แล้ว
ผลของงานไปปรากฎตามหนังสือบ้าง ตามเว็บไซต์บ้าง แต่แม่ไม่เคยรู้ ไม่เคยเห็น
แต่ในวันธรรมดาวันหนึ่งที่เราคุยกันเรื่องนั้นเรื่องนี้ อยู่ดีๆ ฉันก็ถามแม่ว่า “แม่อ่านหนังสือได้ไหม?”
แม่บอกว่า “อ่านไม่ได้เพราะไม่ได้เอาแว่นตามา ถ้ามีแว่นแม่อ่านได้ แต่แม่เขียนไม่ได้”

จบประโยคนั้นของแม่
ฉันขนหนังสือหลายๆ เล่มที่มีงานเขียนเล็กๆ ของฉันไปเปิดให้แม่ดู
ฉันเพิ่งรู้ ณ นาทีนั้นเองว่าต่อให้ใครชมว่าฉันเขียนดี หรือชอบงานของฉันแค่ไหน
มันไม่น่าภูมิใจเท่ากับตอนที่เปิดผ่านๆ แล้วชี้ให้แม่ดูพร้อมกับบอกว่า “นี่ของหนูนะ”
ฉันไม่รู้ตัวเลยว่าฉันยิ้มอยู่ตลอดเวลาที่เปิดหน้าหนังสือให้แม่ดู..ฉันไม่รู้ตัวเลยว่าอยากให้แม่อ่านขนาดนี้

แม่ไม่ได้ชมอะไรเพราะแม่ยังไม่ได้อ่าน
ฉันได้แต่บอกว่าแม่ “คราวหน้าแม่เอาแว่นตามาด้วยนะ”
ใจฉันลึกๆ มันฟ้องว่าอยากให้แม่คนนี้ได้อ่านงานของลูกคนนี้บ้าง
แม้จะรู้ว่าแม่อาจจะไม่เข้าใจมันลึกซึ้ง แต่ที่ฉันอยากให้แม่อ่าน อยากให้แม่เห็นเพราะอยากให้แม่รู้ว่า
นี่คือ ทั้งหมดที่เกิดจากการให้ของแม่

แม่ทำให้ฉันอ่านออก
แม่ทำให้ฉันเขียนได้
แม้ว่าแม่ไม่สามารถทำให้ตัวแม่เองเป็นรู้หนังสือโดยสมบูรณ์ได้

อาจไม่สวยงาม,
แต่หนังสือทุกเล่มที่หอบไปให้แม่ดู คือ คำขอบคุณของฉัน

ความตั้งใจในงานของฉันในครั้งต่อๆ ไปคงไม่ใช่แค่เพื่อคนให้งาน คนอ่าน เงิน และใจตัวเอง
แต่ฉันต้องทำมันให้ดีเพื่อให้แม่อ่าน, ผ่านสายตาคู่ที่รู้จักแค่บางพยัญชนะ บางสระ และบางคำเท่านั่น

Read&Write

Advertisements
Standard

One thought on “อ่านออกเขียนไม่ได้

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s