รถเมล์ผิดสาย

สักครั้งสองครั้ง สามครั้ง หรือเกินสิบครั้ง
มนุษย์ที่อาศัยและใช้ชีวิตในกรุงเทพคงต้องเคยขึ้นรถเมล์ผิดสายกันบ้าง

เราเคยบ่อยๆ ตอนที่มาลองผิดลองถูกลองใช้ชีวิตเป็นเด็กกรุง
แต่ผ่านไปหลายปี ก็รู้วิธีที่จะขึ้นรถเมล์ให้ถูกและไม่ค่อยขึ้นรถเมล์ผิดสายในที่สุด

แต่เมื่อวันก่อนเราก็พลาดเข้าจนได้
มันเกิดขึ้นเพราะความเข้าใจผิดไปเองว่ารถเมล์คันนี้จะไปในทิศและเส้นทางที่เราต้องการ
แต่มันไม่ได้เป็นอย่างนั้น

เมื่่อรู้ตัวว่าขึ้นรถเมล์ผิดแล้วควรทำอย่างไร?

โดยมากก็คงรีบกดกริ่งเพื่อลงในป้ายหน้า จะได้ไม่เสียเวลาในการย้อนกลับไปหารถเมล์คันที่ถูกกับเส้นทางที่ใช่

แต่เราเป็นคนแบบนี้,
เราเป็นคนที่ชอบอยากรู้อยากเห็นกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง
พอรู้ตัวว่านั่งรถเมล์ผิดสายแน่ๆ เราก็นั่งต่อไป ต่อไป ต่อไปเรื่อยๆ
ป้ายแล้วป้ายเล่า หนทางไกลจากจุดเริ่ม และไกลออกจากจุดหมายไปเรื่อยๆ

ใจหนึ่งก็ทักท้วงว่า “รีบๆ ลงเหอะ เสียเวลา”
แต่อีกใจก็ดื้อและด้านต้านทานเอาไว้จนได้

ตัดสินใจผิดไปแล้วครั้งแรกกับการเลือกรถเมล์
เราก็ยังตัดสินใจพลาดกับการเลือกนั่งรถเมล์ผิดสายคันนั้นต่อไป เพียงเพราะแค่อยากรู้เท่านั้น

เวลาผ่านไป,
รถเมล์ค่อยๆ เคลื่อนตัวเนื่องจากรถติดอย่างหนัก

เชี่ย
เชี่ย
เชี่ย

ไม่รู้จะด่าใครดี
แต่เป็นคำที่ร้องอยู่ในใจ
รถเมล์พาเราอ้อมมาอ้อมไปอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
มันเป็นการเดินทางที่ผิดและพลาด แต่เกิดขึ้นจากการตัดสินใจของตัวเองล้วนๆ

ราวหนึ่งชั่วโมงหลังจากก้าวขาขึ้นรถเมล์ผิดสายคันนั้น
เราก็ก้าวขาลงจากรถเมล์คันเดิมที่ป้ายรถเมล์ป้ายหนึ่งไม่ไกลจากจุดหมายที่ตั้งใจแต่แรกนัก

การขึ้นรถเมล์ผิดครั้งนี้ไม่ได้มีข้อคิดหรือคำเตือนอะไรที่สวยงามให้กับคนอ่าน
มันแค่ทำให้นึกถึงนิสัยไม่ดีของตัวเราเองมากกว่า

เมื่อเกือบๆ สามปีก่อน
เราเคยตัดสินใจพลาด, มันผิดเรื่องจังหวะและเวลา
แต่เราก็ยังทำผิดซ้ำอีกตรงที่ยังนิ่งนอนใจกับการตัดสินใจที่ผิดพลั้ง

เราอยู่เฉยๆ เพื่อรอดูว่าการเลือกเส้นทางชีวิตที่ผิดๆ พลาดๆ ครั้งนี้มันจะเป็นอย่างไร
เชี่ย
เชี่ย
เชี่ย

เป็นคำที่เราใช้ด่าตัวเองอยู่บ่อย, แต่มันก็ยังไม่สาสม
เราพาเองตัวอ้อมจุดหมายมาไกล และยังมองไม่เห็นหนทางข้างหน้า
เราเสียเวลา และสูญโอกาสของชีวิตไปหลายๆ อย่าง

เราพาตัวเองหลงทาง
เราปล่อยให้ตัวเองหลงทาง

แม้ตอนนี้จะพยายามหาทางกลับ
แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันไกลเกินกว่าจะย้อนไปอีกครั้งหรือเปล่า

การนั่งอยู่บนรถเมล์ผิดสายนานๆ
แม้จะเพลินกับสองข้างทางอยู่บ้าง
แต่มันเหนื่อยและเปลืองพลังเกินกว่าที่เราต้องการจะเสีย
และในขณะที่ผู้โดยสารคนอื่นขึ้นมาและลงไป สุดท้ายก็จะเหลือเรา…เพียงคนเดียว

Advertisements

One thought on “รถเมล์ผิดสาย

  1. ตอนมาอยู่กรุงเทพฯ ใหม่ๆ อ้อชอบคิดรถเมล์ผิดสาย
    ตอนนี้ก็ยังเป็นบ้าง เวลาต้องนั่งสายที่ไม่เคยขึ้นมาก่อน

    นั่งรถเมล์ผิดสายจะเพลินดี ตอนที่มีเวลาเหลือเฟือ
    แต่จะรู้สึก ‘เชี่ย’ ไม่แพ้กัน ถ้านัดใครไว้ในวันนั้น

    การหลงทางจะสนุก ก็ต่อเมื่อเรามีเวลาให้มันเท่านั้น

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s