บันทึกถึง ‘บันทึกนกไขลาน’

1.
น้ำตา,
ความคับข้องทางอารมณ์,
สลัดไม่หลุด

มิสเตอร์นกไขลาน,
ฉันเพิ่งอ่าน ‘บันทึกนกไขลาน’ จบเมื่อยามดึกคืนวาน
นั่นหมายความว่าทุกตัวอักษรในความหนากว่าเจ็ดร้อยหน้ากระดาษ ฉันได้กวาดอ่านมาครบถ้วน และแม้เมื่อจบแล้ว, ฉันไม่แน่ใจนักว่าฉันได้เข้าใจอะไรบ้างในความสัมพันธ์และความแตกต่างของตัวละครกับเรื่องราวทั้งหมดที่มันซ้อนทับกัน-โยงใยกันอยู่

ฉันไม่อาจแน่ใจอะไรได้เลย,
สิ่งที่ฉันรู้สึก ณ ขณะนี้ เป็นแต่เพียงการหลงวุ่นอยู่ในเขาวงกตที่มุราคามิสร้างขึ้นมา
พูดให้สั้น “ฉันหลงทาง”
แต่ที่ไม่รู้ชัดกระจ่างใจ คือ ฉันยินดีที่จะเดินวกไปวนมาด้วยตนเอง หรือ สับสนจนไม่อาจสลัดหลุดกันแน่ และไอ้ความรู้สึกนี้นี่เองที่เป็นตัวการทะลายบ่อน้ำตา ฉันร้องไห้ทั้งๆ ทั้งที่ควานหาเหตุผลไม่เจอว่าฉันปล่อยให้น้ำตาทำงานอย่างหนักเพื่ออะไร บางที, นี่อาจเป็นความคับข้องทางอารมณ์ที่หาที่มาที่ไปไม่เจอ เป็นแต่เพียงความคลุมเครือที่ทำให้ชีวิตเกือบธรรมดาของฉันยากขึ้นมาก

2.
เสียงนกนอกบานประตู

สารภาพ, ฉันไม่เคยได้ยินเสียงนกไขลาน
แกรกกราก
แกรกกราก
แกรกกราก

อยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกใบนี้

แต่ฉันได้ยินเสียงนกร้องรำอยู่นอกประตูระเีบียง
ฉันอ้าเปิดมันกว้างที่สุด, แม้ฉันจะไม่เห็นว่านกตัวไหนที่ส่งเสียงออกมา
แต่เสียงที่ได้ยินก็ทำให้รู้ว่านกตัวนั้นมีความสุข

ทั้งๆ ที่ไม่เห็น
แต่ฉันก็รับรู้ได้, น่าแปลกจริงๆ นะ

3.
32
ตามหาจนเจอ
ล้มเลิกกลางคัน
ไม่เคยมีปฏิบัติการอยู่จริง

คำถามที่ฉันถามตัวเองบ่อยๆ จนนึกรำคาญตัวเองอยู่บ่อยๆ ก็คือ ฉันเกิดมาทำไมและฉันจะมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่ออะไร ซึ่งไม่รู้ว่าจะถามให้ได้ประกาศนียบัตรอะไร ทั้งๆ ที่ไม่เคยมีคำตอบเลยสักครั้ง

อีกหนึ่งคำถามที่คาใจ และถูกใช้เป็นแกนหลักในการดำเนินชีวิตอันราบเรียบของฉัน คือ
ฉันคือใคร และต้องการอะไรที่นี่

นับไม่ถ้วนว่ากี่ครั้งตั้งแต่โตมาที่ฉันค้นหามัน
นับไม่ถ้วนอีกเช่นกันที่ฉันนั่งมองการเดินหน้าของผู้อื่น
“เค้าทำอะไรกันน่ะ?” ฉันนึกขึ้นมาบ่อยครั้งในหัว

จะมีไหมนะ,
ที่คนบางคนจะสับสนกับตัวตนจนตาย
มันไม่น่าร้ายแรงถึงขั้นนั้นหรือเปล่า หรือว่าร้ายแรงมากๆ จนต้องเร่งแก้ไข

ไม่รู้ว่าทั้งหมดที่ว่ามาคืออะไร
บางที,
อาจเป็นแต่เพียงความรู้สึกเสียใจ เศร้าเสียดายที่ฉันอ่านบันทึกนกไขลานจบก็เป็นได้
ฉันใช้เวลาอ่านไม่นานนักเมื่อเทียบกับความหนาของหน้ากระดาษ

ฉันสัมผัสมันทุกวัน ทุกคืนในช่วงระยะสั้นๆ ที่ผ่านมา
มันเป็นเหมือนส่วนหนึ่งในกิจวัตรประจำที่สำคัญไม่แพ้การแปรงฟัน หรือขับถ่าย

ตอนนี้,
ฉันได้แต่มองหน้าปกอย่างเหงาหงอย
และคิดว่า “วันนี้ฉันจะทำอะไรดี?”

ฉันไปไม่เป็น
ฉันทำอะไรไม่ถูก
เพราะฉันก็เป็นแค่เพียงคนตัวเล็กๆ อายุครบ 32ที่สมัครใจว่างงาน
และยังสับสนกับความคิดอะไรบางอย่าง ซึ่งไม่แน่ใจเลยว่า ฉันปราบความคิดนั้นอยู่หมัด หรือพ่ายแพ้ยกธงขาว หรือที่สุดแล้ว, ฉันไม่เคยตามหา ไม่เคยขบคิด หรือสงสัยอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในกายฉันเลย

คุณจะเข้าใจสิ่งที่ฉันบันทึกถึงคุณบ้างไหมนะ, มิสเตอร์นกไขลาน

Advertisements

3 thoughts on “บันทึกถึง ‘บันทึกนกไขลาน’

  1. อ้อเพิ่งอ่านเล่มนี้จบเมื่อสองสามวันนี้เอง
    ว่าจะประมวลผลว่าได้อะไรมั่ง
    แล้วก็มาเจอพี่เจี๊ยบเขียนถึงพอดี

    สรุปว่า อ้อไม่เขียนถึงแล้ว
    เพราะพี่เจี๊ยบเขียนไว้ดีมากกก 😀

    อ่านที่พี่เจี๊ยบเขียนถึง
    คิดว่า พอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมคนอายุสามสิบอัพรวมถึงพี่ปิ๊กด้วย ถึงชอบเล่มนี้มาก

    อื้ม แต่ตอนอ้ออ่าน อ้อกลัวอ่ะ รู้สึกหลอน ๆ ตลอด
    โดยเฉพาะตอนอีตาโทรุลงไปก้นบ่อ
    รู้สึกเหมือนเราเองก็ถูกบีบให้ตีบตัน หมดทางหนีเหมือนกัน

    ส่วนที่ชอบก็คือ ไม่น่าเชื่อว่าคนเขียนจะผูกนั่นโยงนี่เข้ากันเป็นวงกลมได้ขนาดนี้
    แล้วก็ชอบเมย์ คาซาฮาระด้วย ดูเพี้ยน ๆ ดี 😀

  2. ฮ่าๆ
    ขอบคุณค่ะน้อง

    พี่หลอนตอนลงไปที่ก้นบ่อเหมือนกัน เพราะพี่ไม่ชอบที่แคบ มืด อย่างนั้น มันมีผลทางจิต จะรู้สึกหายใจไม่ออกอ่ะ…แต่ก็นะ คนเราขึ้นก็ต้องให้สุด ลงก็ต้องให้สุด บางทีการอยู่ในก้นบ่อก็อาจเหมือนอยู่ในท้องแม่หรือเปล่านะ?

    ปล.พี่ว่าไม่ใช่แค่เมย์หรอก ในเล่มนี้อะไรๆ ก็เพี้ยนไปหมด แปลว่าพวกเราหลงรักความเพี้ยนใช่มั้ย?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s