หายไปกับสายลม

คนเราคงเหมือนต้นไม้ั
เริ่มต้นช่วงชีวิตด้วยการแทงดินโผล่พ้นขึ้นมาสูดอากาศบนโลกเพียงลำพัง
มีเพียงรากที่หยั่งลงดินเพื่ออยู่รอด และลำต้นที่ค่อยๆ ยืดขึ้นทีละนิด

ต่อมาต้นไม้แห่งชีวิตก็แตกกิ่งก้านสาขา, กระทั่ง
มีใบไม้ทยอยมาเพิ่มสีสันให้ชีวิตไม่ว่างเปล่า ให้กิ่งก้านไม่โกร๋นเกรียน
คอยอยู่เป็นเพื่อนร่วมรับแดด รอฝน ต้านลมด้วยกัน

ใบไม้เริ่มเยอะ
พร้อมๆ กับกิ่งก้านที่เพิ่มจำนวน

แล้ววันหนึ่งวันใด
ใบไม้บางใบในจำนวนมากมายนั้น
ค่อยๆ ร่วงหล่น ปลิดปลิวหายไปเงียบๆ

ฤดูแล้ว ฤดูเล่า,
เก่าไป ใหม่เยือน
เป็นเช่นนี้ไปจนกว่าต้นไม้ของชีวิตจะสิ้นอายุ

วันที่กิ่งก้านโล่งร้างไร้ใบ
ลำต้นและรากคล้ายจะสิ้นกำลัง
ใบไม้ที่เหลือคงทยอยปลิดตัวเองออกจากพันธนาการของกิ่งก้าน

ต้นไม้ไม่อาจรั้งยื้อใบไม้ที่อยากจากไป
แม้เสียใจ, แต่เป็นธรรมดาโลก

ต้นไม้ต้องเข้าใจและทำใจ,
ชีวิตที่เกิดจากดินเพียงลำพัง ย่อมต้องกลับคืนสู่ที่มาเพียงลำพัง

แต่ต้นไม้จะระลึกนึกถึงใบไม้ทุกใบที่เข้ามาเติมแต่งต้น,
และต้นไม้ก็จะนึกขอบคุณใบไม้เหล่านั้นที่เคยได้ผ่านหนาว ผ่านร้อนมาด้วยกัน

Advertisements

4 thoughts on “หายไปกับสายลม

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s