ที่ชอบที่ชอบ

ขณะนี้ล่วงก้าวเข้าวันใหม่มาได้ชั่วโมงกว่าแล้ว,

เราได้สร้างคำถามบ้าๆ ขึ้นมา แล้วก็ได้คำตอบจริงจังจนต้องหยุดกึ้ก

….

เราอยู่ในโลกอดีต,

ที่คอยตามหลอนเตือนหลอกเราเรื่อยมา

เราอยู่ในโลกความฝัน,

ที่เฝ้าคอยรอด้วยหัวใจจดจ่อ

กระทั่ง

.

.

.

เมื่อความทรงจำและความฝันไม่มีวันรวมตัวกันเป็นความจริงได้

เรารู้,

เราไม่ควรเอาความฝันแสนหวาน และความทรงจำขมๆ ไปส่งต่อให้ใคร

มันเป็นฝันส่วนตัวที่เราอยากให้คนอื่นเข้าร่วม แต่ก็ลืมเลือนไปเสียว่าใครจะมามีอารมณ์ร่วมกับเราได้ตลอดไป และใครคนนั้นก็คงมีความฝันส่วนตัวที่ไม่ได้อยากให้เราไปก้าวล่วงด้วยเช่นกัน

มันเป็นความทรงจำแย่ๆ ที่เราสลัดไม่หลุด และได้แต่รอคอยฝนฟ้าที่จะส่งใครมาเป่าปัดขจัดมันออกไปจากตัว โดยที่เราไม่พยายามที่จะทำลายล้างมันเสียก่อน แม้แต่เรายังเหน็ดเหนื่อยกับความขมขื่น ใครเล่าจะอยากกลืนมันไปพร้อมๆ กับเรา

….

ณ ขณะนี้เรารู็สึกอ่อนแออย่างที่สุด

รู้สึกไม่มีที่ไป ไม่มีทางเดินอย่างที่ไม่เคยเป็น

รู้สึกเจ็บปวดแบบที่อธิบายไม่ได้เป็นตัวอักษรและถ้อยคำใดๆ

รู้สึกตีบตันติดแน่นยิ่งกว่าคำบอกลาในวันที่ 7 มีนาคม

….

ได้แต่ถามตัวเองไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งว่าเราจะเจือจางเงาอดีตและอนาคตเลือนลางได้อย่างไร?

บางที,

เราก็คงเป็นคนที่ ‘เศร้าเก่ง’ อย่างเพื่อนที่ล่วงลับบางคนเคยบอกไว้ แม้เราจะไม่ได้ภูมิใจกับความสามารถด้านนี้

เธอไปดีแล้ว, จริงๆ นะ

ไปสู่ที่ชอบที่ชอบของเธอ

ส่วนของฉัน,

.

.

.

Advertisements

3 thoughts on “ที่ชอบที่ชอบ

  1. “ความทรงจำขมๆ” แม่งโทรมาหาสองทีแล้ว ชั้นเลือกที่จะไม่รับสาย เพราะไม่อยากรู้ว่ามันโทรมาอาจเป็นเพียงเพราะ “มีธุระ”

  2. สักวันเราต้องเจอที่ที่เป็นของเราจริงๆ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s