วัยวันเด็ก

เสาร์ที่สองของเดือนมกราคม คือ วันเด็ก

ใครๆ ก็รู้

ระยะวัยที่น่าจะอินกับวันเด็กและงานวันเด็กก็น่าจะเป็นเด็กไม่เกินช่วงประถม

เราก็เคยเป็นเด็กประถมที่อินกับวันนี้มาเหมือนกัน,

แต่อินไม่นานแล้วก็เลิก

สาเหตุเพราะสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า “ผู้ใหญ่”

1.

ตามปกติที่ถือเป็นธรรมเนียมปฏิบัติของเราเมื่อวันเด็กมาถึง คือ การไปฝากเงินที่ธนาคารออมสิน

เงินที่ทำงานพิเศษหรือเงินจากการออมส่วนตัวก็จะถูกนำมาจากบ้านด้วยหัวใจที่เบิกบานเริงรื่น ที่ต้องมาฝากเงินเอาวันนี้ซึ่งเป็นวันเสาร์เพราะทางธนาคารจะมีของแถมเป็นคอเล็คชั่นกล่องใส่ข้าว หรือกระติกน้ำ ซึ่งแตกต่างกันไปในแต่ละปี

เราเองที่ฝากมาหลายปีติดกัน ย่อมต้องอยากสะสมไปเรื่อยๆ ให้ครบทุกปี และคาดว่าเด็กคนอื่นก็ด้วย

แต่แล้ว,

ในขณะที่เด็กตาดำๆ หลายคนอัดแน่นและยืนต่อคิวกันอยู่ในธนาคารออมสินวันนั้นกลับต้องตะหนก และความหวังดับวูบเพราะเสียงบอกของเจ้าหน้าที่ธนาคารว่าของที่นำมาแจกแถมให้นั้นเหลือไม่มากแล้ว ทำอะไรไม่ได้นอกจากยืนรอลุ้นจนกว่าจะถึงคิวของตัวเอง ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็คงแย่เพราะทุกคนสู้อุตส่าห์ตื่นแต่เช้าเป็นพิเศษเพื่อการนี้โดยเฉพาะ

ความหวังริบหรี่ลงไปอีก แต่ความคับแค้นกลับพุ่งพรวดมาแทนที่ เมื่อสายตาหันไปเห็นผู้ใหญ่บางคน ซึ่งเข้าใจว่าเป็นผู้ปกครองของเด็กที่มาฝากเงิน พูดคุยกับเจ้าหน้าที่ธนาคารอย่างสนิทสนม นัยว่าอาจรู้จักกันเป็นการส่วนตัว หรือคงเป็นญาติโกโหติกากัน แล้วผู้ใหญ่คนนั้นก็ได้รับกล่องข้าวจากเจ้าหน้าที่มาหลายใบ แล้วเดินออกไปจากแถวหน้าตาเฉย

เด็กอย่างเราในวันนั้นไม่พูดอะไร ได้แต่มองตามผู้ใหญ่ที่เดินออกไปพร้อมกล่องข้าวจำนวนมากมาย และเหลียวไปมองเจ้าหน้าที่เขม็ง แต่ไม่มีคำอธิบายอะไร สงสัยคงเป็นเพราะว่าเราเป็น “แค่เด็ก” และบางที่มันอาจไม่ใช่ “เรื่องของเด็ก”

จำได้ว่าวันนั้นเราเดินออกมาจากแถว

ไม่มีการฝากเงิน

ไม่มีการชื่นชมกล่องข้าวใบใหม่

2.

ตามปกติเราไม่ค่อยชอบไปงานที่คนพลุกพล่านสักเท่าไหร่ไม่เว้นแม้แต่งานวันเด็ก

แต่บางปีเราก็ต้องไปเตร็ดเตร่ในงานเพราะได้รับเลือกจากโรงเรียนให้เป็นตัวแทนไปตอบปัญหาบ้าง โต้วาทีบ้างอะไรเหล่านี้ และระหว่างที่ยังไม่ได้แข่ง หรือแข่งเสร็จแล้วแต่ยังไม่ได้กลับบ้าน เราก็จะเดินดูอะไรไปเรื่อยเพื่อเป็นการเปิดหูเปิดตา และไม่ให้มันเสียเที่ยว

มีอยู่ครั้งหนึ่ง,

เราไปยืนอยู่หน้าเวทีหลักที่ใช้สำหรับการแสดงของเด็กๆ และจะมีการคั่นด้วยการแจกของเป็นระยะๆ

ตอนที่เราเดินไปกำลังแจกกระติกน้ำอยู่พอดี เราอยากได้ เลยตะโกนบอกพิธีกรผู้ใหญ่บนเวที แต่ไม่ได้มีแค่หนึ่งเสียงของเราเท่านั้น เด็กที่ไหนก็อยากได้กระติกน้ำลายน่ารักๆ นั่น เสียงเลยเซ็งแซ่

แต่ระหว่างที่เด็กๆ รอคอยด้วยความหวัง กลับมีผู้ใหญ่บางคนเดินไปข้างๆ เวที กระซิบกระซาบอะไรกับเจ้าหน้าที่จัดงาน แล้วสักพักก็หอบข้าวของที่จะใช้แจกเด็กๆ ออกมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม จากนั้นผู้ใหญ่คนนั้นก็นำของที่ได้รับมาไปให้ลูกๆ หลานๆ ตัวเอง

เด็กอย่างเรามองตามแล้วก็ได้แต่อึ้งปนความรู้สึกเจ็บโกรธ

ถามตัวเองในใจว่า “นี่มันวันเด็กหรือเป่ล่า?”

จากนั้นมาเราไม่เคยไปร่วมงานวันเด็กอีกเลย,

ไม่แม้กระทั่งจะรู้สึกตื่นเต้นแต่อย่างใดเมื่อวันนี้มาเยือน

.

.

.

ผู้ใหญ่ทำร้ายเด็กในวันของเด็ก

ผู้ใหญ่ทำลายความเป็นเด็กในวันเด็ก

ผู้ใหญ่ใช้เด็กเป็นเครื่องมือเชิดชูตัวเองและข่มผู้อื่น

แต่ยังไงก็ตาม,

ผู้ใหญ่ใจทรามแค่ไม่กี่คนในเหตุการณ์ที่เราดันจำซะแม่นในครั้งกระโน้นก็ไม่อาจทำลายหัวใจบางเสี้ยวที่ยังกักเก็บความเป็นเด็กเอาไว้อย่างแน่นเหนียวของเราลงได้

สุขสันต์ ณ วันเด็กนะเด็กๆ ทั้งหลาย

โดยเฉพาะผู้ใหญ่หัวใจเด็กอย่างเราๆ

Advertisements

3 thoughts on “วัยวันเด็ก

  1. ไม่ เคย ได้ ทำ อะ ไร ใน วัน เด็ก เลย…

    พ่อ เลี้ยง แบบ แมนๆ
    เหอๆ -_-“

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s