หายไป-ได้มา

เมื่อวานเรานอนฟังเสียงฝนบนเตียงทั้งวัน พูดให้ชัดเจนกว่านั้นคือ เราไม่ได้มาทำงาน ขาดงานไปหนึ่งวันด้วยเหตุผลลาป่วยว่า ท้องเสียและปวดหลัง ซึ่งเป็นผลมาจากระยะแดงเดือดของผู้หญิงนั่นเอง

หลังจากเข้าห้องน้ำตั้งแต่เช้าตรู่ไปประมาณ 3-4 ครั้ง เราก็นอนหมดแรง นอนเพลียๆ หายใจเบาๆ ฟังเสียงฝนอยู่บนเตียงอยู่อย่างนั้นแม้ว่าท้องจะว่างจนมีเสียงโครกครากออกมาเป็นระยะๆ แต่ด้วยความอ่อนเปลี้ยเลยขี้เกียจแบกสังขารลงไปหาข้าวปลากิน คงมีเพียงสลัดผัก 2 อย่างเท่านั้นที่ประทังชีวิตอยู่

ประวิงเวลาไปจนถึงประมาณบ่าย 3 โมง คิดว่าร่างกายคงทนไม่ไหว เลยประท้วงด้วยการส่งเสียงดังมากขึ้นและเริ่มมีอาการปวดท้องตามมาด้วย เลยสลัดผ้าห่มแล้วแต่งตัวลงไปหาข้าวกิน (แน่นอนว่าการล้างหน้า แปรงฟัน หรือเรื่องใหญ่อย่างอาบน้ำเราทำไม่ไหว 55) พอเยียวยากระเพาะเสร็จเรียบร้อย เราก็เดินกลับห้อง ระหว่างนั้นเจอคุณป้าแม่บ้านประจำหอที่เราเคยขนเสื้อผ้าไปให้ แล้วอยู่ๆ นึกอะไรขึ้นมาไม่รู้เราบอกให้คุณป้าไปขนนิตยสารในห้องเราเพื่อเอาไปขาย

คุณป้าตามมาขนนิตยสารที่เราเริ่มเก็บเมื่อประมาณ 6 ปีที่แล้ว จริงๆ ก็ไม่ถึงกับเรียกว่าตั้งใจเก็บอะไรหรอก มันก็เป็นแค่หนังสือที่เราซื้ออ่านเพราะชอบ เลยตามซื้อทุกเล่ม ซึ่งก็มีอยู่หลายหัวเหมือนกัน พอเริ่มเยอะก็เริ่มเสียดายและตัดใจทิ้งไม่ลง และไม่มีเหตุผลที่ต้องทำอย่างนั้น แต่เพราะเราต้องย้ายที่อยู่เมื่อ 3-4 เดือนก่อนเลยทำให้เราตระหนักความจริงข้อหนึ่งว่า ยิ่งเราเก็บอะไรไว้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งเป็นภาระมากขึ้นเท่านั้น

จริงๆ ถ้าเรามีบ้าน การจะเก็บของไว้เยอะแค่ไหนก็คงไม่เป็นปัญหา แต่การอยู่ห้องเช่ามันทำให้เราเริ่มคิดมากขึ้น คิดเรื่องพื้นที่ คิดเรื่องการขนย้าย และคิด…หลายๆ อย่าง

ใจเราหายไปตอนที่ค่อยๆ ยกกองหนังสือให้คุณป้าแม่บ้าน

มากกองใจก็หายเยอะขึ้นเรื่อยๆ แม้จะพยายามเลือกแล้วว่าจะเก็บอะไรไว้บ้าง แต่ในที่สุดก็ตัดใจยกให้ไปขายเกือบหมด เหลือไม่น่าจะเกิน 20 เล่ม และแม้จะรู้ว่าหนังสือที่เราตั้งใจอ่าน ทะนุถนอมในการเก็บรักษามันจะถูกนำไปชั่งกิโลขายถูกๆ และเหมือนว่าจะเทียบอะไรไม่ได้เลยกับคุณค่าทางจิตใจในฐานะของรัก ของหวง แต่เมื่อคิดดูอีกทางมันอาจสร้างประโยชน์ให้กับคนอื่นได้บ้าง

อย่างง่ายๆ ก็คือ คุณป้าแม่บ้านคงได้เงินเป็นจำนวนที่พอสมควรที่จะนำไปเลี้ยงลูกหลาน, คนรับซื้อของเก่าก็ได้เงิน ได้หนังสือไปขายต่อให้กับโรงงาน ซึ่งโรงงานคงจะนำไปรีไซเคิลเพื่อผลิตกระดาษออกมาอีกที ฟังดูแล้วเหมือนปล่อยให้หนังสือเป็นอิสระด้วยการไปผุดไปเกิดใหม่นั่นเอง

เหตุการณ์ใจหายไปหลายกิโลฯ เมื่อวานทำให้เรานึกถึงคำพูดของพ่อหลายเดือนก่อน ตอนที่เราบ่นให้ฟังว่าเหนื่อยมากตอนย้ายห้องเพราะหนังสือมันเยอะ หนักไปหมด พ่อก็ถามว่าอ่านหมดแล้วทุกเล่มใช่มั้ย? แล้วทำไมไม่เอาไปบริจาคให้คนอื่นได้อ่านล่ะ?

ตอนนั้นเราตอบพ่อไปว่าเสียดาย ทำใจไม่ได้

แต่หลังจากเมื่อวานเราว่ามันก็ไม่เลวร้ายเท่าไหร่ เพราะถึงเล่มหนังสือจะหายไปแล้ว แต่อย่างน้อยเราก็เคยได้อ่าน เคยสัมผัส และใช้ประโยชน์จากมันคุ้มค่าแล้ว และแม้ว่าต่อไปเราจะไม่ได้เปิดผ่านมันอีกแต่เราก็ยังนึกภาพ นึกตัวหนังสือออกอยู่ดี แม้มันจะเลือนลางไปในวันหนึ่งวันใดข้างหน้า แต่มันไม่มีทางที่จะจางหายสนิทแน่นอน

Advertisements

10 thoughts on “หายไป-ได้มา

  1. ตัวหนังสือเล็กได้อีกน่ะค่ะพี่ เล็กมากกกกกกกกกกกกกกกกก

  2. ใช้ได้ยังอ่ะ
    หรือต้องกลับไปใช้ design เดิมฟะ
    เซ็งเป็ด

  3. ตอนก่อนจะ Renovate บ้านใหม่ เราก็ตัดใจทิ้งของไปมากเหมือนกัน
    โดยเฉพาะนิตยสารเก่าๆ ก็เสียดายอ่ะ
    แต่พอเห็นบ้านโล่งขึ้น ฝุ่นก็น้อยลง ระบบการจัดการในบ้านดีกว่าตอนที่บ้านมีของเยอะๆ

    เฮ่ย อย่าไปเสียดมเสียดายอะไรให้มันมากนัก สมบัติผลัดกันชม

    ป.ล. ช่วงนี้เห็นแกเปลี่ยน theme บ่อยนะยะ
    จะบอกว่าอันล่าสุดเนี่ย … โอเคเลยทีเดียว ตัวอักษรอ่านง่ายไม่ทำลายสายตา

  4. ตัวหนังสือไม่เห็นเล็กเลยพี่ วัยรุ่นอย่างเราอ่านสบายมาก
    หนังสือเต็มบ้านเหมือนกัน เฮ้อ กำลังทำใจอยู่ เสียดายไม่อยากจากกัน

  5. เคยผ่านเหตุการณ์เดียวกัน เอาหนังสือนิตยสารเก่าไปขายที่ร้านหนังสือเก่า แต่ที่ไม่เหมือนกันคือ ผมไม่ได้ขายให้ป้าที่รู้จักคุ้นเคย แต่ขายให้ร้านหนังสือมือสองที่สวนจตุจักร ซึ่งกดราคาหนังสือที่รักษามานานหลายปีจนไม่เหลือค่าเลย (แม้กระทั่งหนังสือที่ไม่เก่ามากอย่าง wallpaper เล่มเดือนก่อนหน้าราคา 120 บาท ไม่มีรอยยับเลย รับซื้อในราคา 10 บาท) ได้เงินกลับมาไม่กี่ร้อยบาท ไม่คุ้มค่าเก็บ ค่าขน ค่ารถใดๆทั้งนั้น … ตั้งแต่นั้นมาเลยลดเลิกการซื้อนิตยสารไปเยอะเลย …

  6. พี่ไม่ได้ขายด้วยซ้ำ
    ยกให้คุณป้าไปเลยเต็มๆ
    เพราะถ้าขายเอง เอาเงินเองคงเจอเหตุการณ์เหมือนเลิก
    และคงช้ำใจยิ่งกว่า…สู้ไม่รู้ซะเลย

  7. มีนาฬิกาิพังๆเก่าๆอยู่เต็มลิ้นชัก มันตวรทิ้งแต่ก็ยังเก็บไว้เหมือนกัน แต่ก็ไม่ค่อยเกะกะ้เลยเก็บต่อไป

    layout อันใหม่นี่ดูเป็นขนมหวานดีนะ…
    fontอ่านออกนะ…
    แต่รูปheaderหายไปไหน…

  8. อยากเขียนบล็อก
    แต่ช่วงนี้งานค่อนข้างหนา
    คิดไม่ออก…เขียนไรดี๊

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s