somewhere

ฮอยอัน : เมืองสมมติที่มีอยู่จริง

**ข้อเขียนชิ้นนี้ เป็นเพียงมุมมองหนึ่งของผู้เขียนที่มีโอกาสอันน้อยนิดไปสัมผัสกับเมืองเล็กๆ ที่ชือว่าฮอยอัน ประเทศเวียดนาม ผู้เขียนไม่มีเจตนาตัดสินว่ามันดี หรือ ไม่ดีอย่างไร เพียงอยากถ่ายทอดความคิดเห็นและความรู้สึกส่วนตัวเท่านั้น ไม่ได้พาดพิงหรือเขียนขึ้นโดยใช้ความรู้ในด้านใดๆ ทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็น ประวัติศาสตร์, สถาปัตยกรรมศาสตร์, คณิตศาสตร์, สังคมและมานุษยวิทยา, วิทยาศาสตร์, ศาสนศาสตร์, รัฐประศาสนศาสตร์ หรือ แม้แต่ไสยศาสตร์ ดังนั้น หากข้อเขียนส่วนตัวชิ้นนี้ทำให้ใครไม่พอใจ ผู้เขียนต้องขออภัยมา ณ ที่นี้**

p1010552.jpgp1010559.jpgp1010623.jpg

p1010564.jpgp1010614.jpgp1010546.jpg

     ตอนแรกที่คิดจะไปเวียดนาม เราวางแผนเอาไว้ว่าจะนอนที่ฮอยอัน เมืองเก่าเล็กๆ ทางตอนกลางของประเทศเวียดนามสัก 3 คืน และเมื่อเอาไปปรึกษาคนที่เคยไปเยือนมาแล้ว ทุกเสียงต่างบอกว่า “สองคืนก็พอแล้ว”

    ครั้งนั้นเราค้านหัวชนฝาเพราะเราอ่านเรื่องราวของสถานที่แห่งนี้มาเยอะ และค่อนข้างจะหลงรักมันไปทั้งๆ ที่ยังไม่เคยพบหน้า และแม้จะไม่เคยดูละครที่ชื่อว่า ‘ฮอยอันฉันรักเธอ’ สักตอนก็ตาม แต่เราเชื่อว่าเราต้องหลงใหลมันอย่างไม่มีข้อแม้ เราเลยยังไม่เปลี่ยนแผนที่ว่าจะนอนค้างที่นั่น 3 คืน เพื่อทำตัว ‘ชิลชิล’ ตามประสาคนเมืองที่มักกรี๊ดกร๊าดกับเมืองเล็กๆ แต่มีความ ‘คูล’ สูง และมีความสงบเยอะ

     เมื่อเราถึงฮอยอันจริงๆ และได้เดินทอดน่องไปทั่วทั้งตัวเมืองเก่า เราก็เกิดอาการคันยิบๆ ในหัวใจ นี่อาจเป็นอาการที่ใครๆ ต่างเรียกว่า ‘ตะหงิดใจ’

     เรากับเพื่อนสาวอีก 2 คนเช่าจักรยานเพื่อปั่นเล่น แต่จักรยานดูจะไม่เหมาะสักเท่าไหร่ เพราะฮอยอันน่ารักจนพวกเราต้องจอดเพื่อถ่ายรูปตามจุดต่างๆ ตลอดเวลา แม้จะเพิ่งปั่นไปยังไม่ทันเหนื่อย แต่มันเป็นเช่นนั้นจริงๆ

     ฮอยอันเหมาะกับการยกกล้องเพื่อเก็บภาพ ทั้งภาพแบบที่มีคน และถ่ายตึกรามไปเรื่อยๆ ทุกสิ่งทุกอย่างเหมือน ‘ถูกสร้าง’ มาเพื่อการนี้ ตะไคร่, ถนนโทรมๆ, ตึกเก่าๆ, ร้านขายของที่ระลึก, ผู้คน ฯลฯ ทุกเหลี่ยม ทุกมุมน่ารัก สวยสด และงดงามไปหมด เพียงแต่สักครึ่งวันเราก็เริ่มเบื่อๆ เริ่มรู้สึกว่ามันน่ารักจนเกินไป น่ารักจนเหมือนไม่มีจริง เหมือนเป็นเมืองตุ๊กตา เหมือนเป็นสตูดิโอถ่ายภาพขนาดใหญ่ คล้ายๆ กับยูนิเวอร์แซล สตูดิโอ

     จริงอยู่ที่เรายังไม่เคยเห็น ไม่เคยไปยูนิเวอร์แซลฯ สักแห่ง แต่ฮอยอันทำให้เรารู้สึกแบบนั้น แต่ถามว่าสนุกหรือเปล่า ชอบหรือไม่เมื่ออยู่ที่นั่น, แน่นอนว่าเราไม่ปฏิเสธ แต่เราดันชอบเมืองที่มีชีวิตชีวามากกว่านี้ แบบไม่ต้องสวยมาก ไม่ต้องให้ความรู้สึกของการถูกสร้างมากเท่านี้ อยากให้เป็นตัวของตัวเอง

     หลังจากที่ตะลอนไปมา 3 เมือง คือ ฮานอย, ฮอยอัน และ เว้ เราชอบฮานอยมากที่สุดเพราะมันดูสมจริงดี ไอ้เรื่องความงดงาม น่ารัก เราต้องเดินไปเจอด้วยตัวเอง ไม่ได้ตั้งตระหง่าน รอต้อนรับเราอยู่ตลอด 24 ชั่วโมง

     ส่วนเว้ เป็นเมืองที่เราค่อนข้างเสียดาย เพราะมีโอกาสไปอยู่แค่ 1 คืน เท่านั้น แต่มันก็เพียงพอที่เราจะซึมซับความเป็นเมืองที่มีระเบียบมากที่สุดเมื่อเทียบกับอีกสอง ถนนทุกเส้นจะเต็มไปด้วยต้นไม้ ไฟจราจรและทางม้าลายมีอยู่และใช้งานได้จริง แม้น้ำที่ไหลผ่านกลางเมือง เติมความสดชื่นได้อย่างง่ายดาย

     สุดท้ายแล้ว, เรากับเพื่อนตัดสินใจเปลี่ยนแผนด้วยการค้างที่ฮอยอันแค่ 2 คืน เพราะไม่รู้จะทำอะไรดีแล้ว ถ้ามีคนรักมาด้วยคงดีไปอีกแบบ เพราะค่ำคืนของฮอยอันโรแมนติคเหลือล้น ร้านรวงสรรค์สร้างความหวานละมุนให้กับคู่รักที่แวะมาเยือนได้อย่างน่าประทับใจ จนเราอดอิจฉาไม่ได้

     ถึงตรงนี้ ถ้าใครมาถามเราว่า

     “ฮอยอันสวยหรือเปล่า?”

     “ฮอยอันน่าไปเที่ยวไหม?”

     เราคงตอบไปตามความรู้สึกว่า “เป็นที่ที่ควรไปรู้จักมันสักครั้ง เราไม่เชื่อหรอกว่าใครจะไม่ชอบมัน เพราะเราเองก็ชอบ….”

     แต่ก็แค่ชอบพอมันเท่านั้น ยังไม่ถึงขั้นผูกพันธ์จนอยากจะกลับไปเยือนอีก 

Advertisements
Standard

2 thoughts on “ฮอยอัน : เมืองสมมติที่มีอยู่จริง

  1. ไม่เห็นมีคนเลย

    แต่ก็ดูสวยดีนะ แต่คงจริงอย่างที่บอก ดูไม่ค่อยมีชีวิตเลย

  2. เราก็ชอบฮอยอัน

    ชอบตึกสีเหลือง สีฟ้า สีส้ม

    ชอบตะไคร่เขียวๆ ดำๆ ตามผนังปูน

    ชอบตลาดปลาริมแม่น้ำทูโบน

    ดีใจที่ได้ดูรูปฮอยอันอีกครั้ง

    เห็นแล้วก็คิดถึง …

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s