เจ็บแต่จริง

     เมื่อคืนเช่าหนังเกาหลีเรื่อง ‘200 Pounds Beauty’ (ชื่อภาษาไทยว่า ฮันนะซัง สวยสั่งได้) และถ้าจำไม่ผิด มันดัดแปลงมาจากการ์ตูนของญี่ปุ่นเรื่อง ‘คันนะซัง คนจะสวยช่วยไม่ได้’ ซึ่งเราเคยอ่านเมื่อตอนที่เรียนมหา’ลัย เพื่อนๆ เราก็ชอบกันมากเพราะมันสนุก ตลก มีมุกทุเรศๆ เยอะ

     ในการ์ตูนเนี่ยมันเป็นเรื่องของยัยคันนะ ผู้หญิงขี้เหร่มากๆ คนนึง (ที่ต้องบอกว่าขี้เหร่มากๆ เพราะแม้แต่ในการ์ตูนยังไม่ยอมให้เราเห็นใบหน้านั้น) ที่ลงทุนทำศัลยกรรมทั้งตัว แต่ก็นะ…ดั้งเดิมไม่ใช่คนร่ำรวยความสวย ดังนั้นพฤติกรรมและนิสัยทุกอย่างของเจ้าหล่อนก็ยังเป็นเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงไปตามใบหน้า

     คันนะยังคงไม่มั่นใจ และยังคิดว่าตัวเองขี้เหร่อยู่

     เจ้าหล่อนเลยต้องพยายามปรับเปลี่ยนตัวเอง ด้วยการทั้งคิดเอาเอง, จากการเลียนแบบคนสวยคนอื่น และจากภาพที่ปรากฏให้เห็นตามสื่อต่างๆ เช่น นิตยสาร ซึ่งพฤติกรรมเหล่านั้นก็ดูแล้วไม่น่าจะเป็นภาระกับคนอื่นๆ แต่กับคันนะมันยุ่งยากและหนักหนาเอาการ เช่น การงดของโปรดเพราะจะทำให้อ้วน, การต้องกินอาหารแบบสุภาพมากๆ เพื่อให้ดูดีในสายตาคนอื่น หรือ การเลือกเลี้ยงหมาพันธ์ที่น่ารักๆ ดูเหมาะเจาะกับคนหน้าตาดี เป็นต้น

     เรื่องราวในการ์ตูนมันก็ตลกตรงนี้แหล่ะ ตรงที่เราจะได้เห็นยัยคันนะคนสวยทำตัวโก๊ะ แต่ดูน่ารักในสายตาผู้ชาย

     ในตอนนั้นที่เราอ่านก็ขำไป คิดไป…เป็นผู้หญิงนี่มันเหนื่อย

     ไม่ว่าจะเกิดมาเป็นผู้หญิงขี้เหร่ ผู้หญิงหน้าตาธรรมดา ผู้หญิงหน้าตาสวย ผู้หญิงอ้วน ผู้หญิงเตี้ย

     หนังที่ดูเมื่อคืนมีการดัดแปลงเรื่องราวจากการ์ตูน โดยให้ตัวนางเอกเป็นคนอ้วนมากๆ หน้าตาไม่น่ามอง แต่ดันมีพรสวรรค์ระดับเทพ นั่นคือ มีเสียงร้องที่ไพเราะมากๆ เธอเลยรับอาชีพเป็นนักร้องผี (คล้ายๆ Ghost writer อันนี้คิดเอาเองนะ) ขายแต่เสียงจริงๆ ด้วยการอัดเสียงในห้องอัด และยืนร้องอยู่หลังเวทีคอนเสิร์ต ปล่อยให้คนกรี๊ดนักร้องที่ยืนลิปซิ้งค์อยู่ที่หน้าเวที

     เรื่องมันเกิดเป็นเรื่องขึ้นก็ตอนที่หล่อนดันไปหลงรักโปรดิวเซอร์หนุ่มสุดหล่อ ที่เหมือนจะใจดีกับเธอเอามากๆ แต่เธอก็เจียมตนไม่กล้าสารภาพความในใจ จนเกิดเหตุการณ์ที่สะเทือนความรู้สึกของเธออย่างมหาศาลถึงขั้นไปหาศัลยแพทย์ และขอร้องให้เขาช่วยลงมีดแปลงโฉมเธอทั้งร่าง 

     หายไปเป็นปี เธอก็กลับมาอีกทีพร้อมหน้าและรูปร่างที่ชายใดเห็นแล้วก็ตะลึงงัน แต่เธอก็ยังไม่ชินกับความสวย ปกติเคยมีแต่คนมองด้วยความสมเพช ถึงตอนนี้มีแต่คนเหลียวหลัง จ้องมองด้วยความหลงใหล

     เรื่องมันก็ประมาณนี้…

     เธอต้องอยู่ในร่างของคนสวย ด้วยวิญญาณเดิมของเธอ

     นอนดูไปก็เจ็บไป

     สายตาของคนทั้งโลกจดจ้องและให้โอกาสกับคนที่หน้าตาดีเสมอ

     สวยด้วย เก่งด้วย ฉลาดด้วย…เฟอร์เฟ็ค

     ไม่สวยแต่เก่ง…เสมอตัว

     ขี้เหร่และโง่…จะเกิดมาทำไม

     อาจฟังดูเจ็บแต่มันก็เป็นความจริงนี่นะ ยังไงก็คงต้องยอมรับความจริงและอยู่กับตัวตนของเราเองให้ได้ จะขี้เหร่ หรือจะสวยแต่ถ้าทำอะไรที่ไม่ใช่ตัวเอง ฝืนทนจนเกินไป…สักวันความจริงมันจะกลับมาทำร้ายเรา โดยที่ไม่ต้องรอให้คนอื่นมาพบเจอ เพราะตัวเรานี่แหล่ะที่จะรังเกียจและแขยงตัวเอง

     มาทำสวยจากข้างในกันเถอะ เอาแบบที่ไม่ต้องห่วง ไม่ต้องกังวลเรื่องน้ำหนักและความสมบูรณ์แบบของอวัยวะ เช่น ไม่ต้องผอมมาก จมูกไม่ต้องโด่งมาก คางไม่ต้องแหลมมาก ผมไม่ต้องตรงมาก ผิวไม่ต้องขาวมาก ขนตาไม่ต้องงอน ไม่ต้องยาวมาก หน้าไม่ต้องตึงมาก ปากไม่ต้องกระจับมาก นมไม่ต้องใหญ่มาก เอวไม่ต้องเล็กมาก คอไม่ต้องระหงมาก หน้าท้องไม่ต้องแบนมาก 

    แบบนี้มันดู ‘ธรรม-ชาติ’ ดีนะ

Advertisements

5 thoughts on “เจ็บแต่จริง

  1. ขนหน้าแข้งยาว (แบบชั้น)เนี่ย

    เค้าเรียกว่าสวยแบบธรรมชาติอ่ะป่าว ….

  2. ก็อืม

    แบบว่าธรรมชาติอาจะทำร้ายนิดหน่อย

    แต่ทำลายเราไม่ได้หรอก
    .
    .
    โว้ว! หนะ หนะ นี่มันพี่ตูนนี่

  3. 55

    ถ้าไม่พูดพี่ก็ลืมไปแล้วนะเนี่ย

    เออจริง ศุภฤกษ์กน้ใหญ่มาก

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s