โดนจนได้

     เราโดนทำร้ายร่างกายและจิตใจ!

     แอบไปอ่านบล็อกข้างบ้านมีเรื่องหวานๆ น่ารัก กุ๊กกิ๊ก คิกขุ…แอบ (อีกแล้ว) อิจฉาเล็กน้อยถึงปานกลาง เพราะช่วงนี้ชีวิตเราขาดน้ำตาลอย่างรุนแรง นัยน์ตาและหัวใจมีแต่ความแห้งแล้ง แต่ช่างมันเถอะ แค่มีลมหายใจอุ่นๆ ประทังตัวตนไปวันๆ ก็พอแล้ว

     เมื่อเช้าไปพบหมอตามนัด เราเล่าอาการให้ฟังว่าไม่รู้สึกดีขึ้นเหมือนมันหยุดการพัฒนาตัวเองให้กลับมาสู่ความปกติ แล้วก็ถามหมอด้วยสีหน้ากังวลอย่างชัดเจนว่า “มันจะเป็นอะไรมากไหมคะ?” คุณหมอก็ยิ้มๆ แล้วบอกว่าบางคนใช้เวลานานเป็นเดือนๆ กว่าจะหาย ให้อดทนอีกนิด

     เราพยักหน้ารับ แต่ก็ยังหวั่นๆ เพราะถ้าจะให้นับจริงๆ อาการขากรรไกรค้าง/อักเสบ/บวม หรืออะไรก็ตามแต่ของเรามันเป็นมานานหลายเดือนก่อนจะหาหมอแล้วนะ หรือเราจะมาช้าไปก็ไม่รู้นะ คิดแล้วก็กลุ้ม แต่ยังไงก็จะปฏิบัติตัวอย่างเคร่งครัดเพราะอยากหายเร็วๆ ที่สำคัญเราไม่อยากกินยาอีกต่อไปแล้ว เหม็นยา เบื่อยา (ไม่ใช่ยาเบื่อ) ฝืนใจและกล้ำกลืนกับการกินยาทุกเช้า-เย็น และก่อนนอนเอามากๆ แม้จะกินบ่อยติดต่อกันมาพักใหญ่ แต่เราก็ไม่ชิน ไม่อยากชิน ไม่พร้อมจะชินด้วย แต่อย่างน้อยการกินยาก็ดีกว่า…การฉีดยา

     ยอมรับแบบไม่สงวนท่าทีสักนิดว่า “เรากลัวเข็มฉีดยา”

     เรามีลางสังหรณ์แล้วว่าถ้าบอกว่าอาการไม่ดีขึ้นเราต้องโดนเข็มแน่ๆ แล้วหมอก็เล่นงานเราจนได้ ทันทีที่หมอให้เราชี้จุดเกิดเหตุว่าปวดตรงไหน เจ็บตรงไหน ใจและมือของเราก็พร้อมใจกันสั่น แล้วพอหมอเอาสำลีชุบแอลกอฮอลล์มาเช็ดบริเวณที่มือเราจิ้มอยู่ เราก็เกิดอาการกลัวขึ้นมาจับจิตจนต้องหันไปบอกหมอว่า “เดี๋ยวก่อนค่ะ ยังไม่พร้อม” เล่นเอาพยาบาลอมยิ้มแก้มตุ่ย คงเพราะไม่คิดว่าคนอายุขนาดเราแถมยังมีท่าทางห้าวๆ กร่างๆ แบบนี้จะกลัวเข็ม

     หลังจากขอหมอทำใจสักพักเราก็บอกหมอว่าให้จัดการเราได้เลย แต่ก่อนหมอจะลงเข็มก็ยังไม่วายถามออกไปด้วยเสียงที่ป๊อดสุดขีดว่า “ไม่เจ็บมากใช่มั้ยคะ?” หมอก็ปลอบประโลมเราแล้วก็ค่อยๆ แทงเข็ม แล้วพูดขอโทษเราตลอดเวลา เราหลับตาปี๋เพราะไม่สามารถทนเห็นเข็มได้ กลัวใจมันหวิวและจะเป็นลมขึ้นมา พาลจะเป็นการเพิ่มงานคุณพยาบาลเข้าไปอีก

     มันไม่เจ็บ

     มันไม่เจ็บอย่างที่เรานึกกลัว…เรารู้

     แต่ประเด็นคือ เราไม่ได้กลัวเจ็บ แต่เรากลัวเข็ม กลัวขั้นตอนที่เข็มเดินทางมาสู่ผิวหนัง สู่ร่างกายของเรา ซึ่งเราอธิบายไม่ถูก ใครที่เป็นเหมือนเราน่าจะเข้าใจดี ไว้ว่างๆ จะเล่าให้ฟังว่าเรารู้ตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าเรา ‘กลัวเข็ม’ และจะเล่าประสบการณ์เจ็บจำของการโดนฉีดยาแบบทารุณกรรมด้วย

     วันนี้พอแค่นี้ก่อน แค่เล่าอย่างเดียวภาพเข็มก็ลอยมาหลอนแล้ว

  

วันนี้กลับบ้าน

หลังว่าเรื่องราวทุกอย่างจะคลี่คลายไปในทางที่ดี

หรือถ้ามันไม่ดีขึ้นก็ภาวนาขออย่าให้มันเลวร้ายไปกว่าที่เป็นอยู่

สวัสดีวันแม่ล่วงหน้าค่ะทุกคน

 

 

    

Advertisements

6 thoughts on “โดนจนได้

  1. เอ่อ

    อย่าคิดนะว่าเมื่อโดนฉีดยาแล้วจะไม่ต้องกินยา

    หมอให้มาหนักกว่าเดิมอีก เฮ่อออออ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s