พอได้แล้วมั้ง…ตั้งสติหน่อย

     เมื่อคืนเวลา 23.00 น. เราเพิ่งนึกออกว่าลืมกุญแจห้องไว้ที่ทำงาน ซึ่งเรายืนอยู่หน้าอพาร์ตเม้นท์แล้ว และกำลังซื้อข้าวปลาเพื่อเอาขึ้นไปกินบนห้อง ด้วยสภาพโทรมเหงื่อในชุดตีแบดฯ พร้อมด้วยอุปกรณ์ ข้าวของพะรุงพะรังทั้งหลายแหล่ โทรหาใครต่อใครเผื่อว่าจะยังมีคนนั่งทำงานอยู่ จะได้ขอร้องให้ติดกุญแจมาให้เราด้วย แต่เวลาแบบนั้นใครจะยังอยู่รอเราล่ะ สุดท้ายเราก็หอบข้าวของขึ้นรถแท็กซี่กลับมาที่ตึกอีกครั้ง ทั้งที่ออกมานานเกือบ 3 ชั่วโมงแล้ว

     อ่านจบวรรคข้างบน หลายๆ คนอาจจะไม่รู้สึกอะไรสักนิด เพราะมันเป็นเรื่องธรรมดามากๆ ไอ้การลืมของ หรือการเป็นคนขี้ลืมเนี่ย ใช่…มันควรจะเป็นแค่เรื่องธรรมดาถ้าครั้งนี้มันจะเกิดขึ้นเป็นครั้งแรกกับเรา แต่เผอิญว่าเหตุการณ์แบบเมื่อคืนมันเหมือนหนังเรื่องเก่าที่ฉายซ้ำไปซ้ำมาเป็นสิบๆ ครั้ง เหมือนเราระลึกชาติได้ จำได้เป๊ะๆ ทุกขั้น ทุกตอน แต่เรากลับปล่อยให้มันเกิดซ้ำซากอยู่ได้

     เมื่อวานเป็นครั้งที่สองในสัปดาห์นี้ ก่อนหน้านั้นหนึ่งวันเราก็ลืมกุญแจไว้ที่เดิม โชคดีที่เราแว่บไปทำธุระแถว RCA และนึกออกภายในเวลาอันรวดเร็ว ทำให้เราโทรไปบอกให้เพื่อนที่ทำงานนั่งรถมอเตอร์ไซต์เอามาให้เราทันท่วงที

     ครั้งแรกที่เราลืมกุญแจห้อง คือ เมื่อประมาณ 3 ปีที่แล้ว ตอนนั้นยังเรายังเช่าห้องอยู่กับญาติผู้น้องคนนึง เวลาเราลืมขึ้นมาเลยไม่มีปัญหาอะไร นอกจากนั่งแกร่วอยู่แถวที่พักเพื่อรอน้องกลับมา แต่มีอยู่วันนึงที่น้องต้องกลับบ้านต่างจังหวัด เราลืมกุญแจไว้ในห้อง กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ยืนค้นกระเป๋าอยู่หน้าห้องตัวเอง แล้วเหตุการณ์ความวุ่นวายทั้งหลายทั้งปวงก็เกิดขึ้น ให้คนที่อพาร์ตเม้นท์มาช่วยบ้าง ให้คนข้างห้องมาช่วยบ้าง ออกไปตามช่างกุญแจมาคลี่คลาย หมดเวลาเพราะความงี่เง่า ขี้ลืมของเราไป 3 ชั่วโมง

     หลังจากครั้งนั้น เรากลายเป็นโรคระแวงเล็กๆ คอยตบกระเป๋าก่อนออกจากห้องบ้าง นั่งเปิดกระเป๋าก่อนกลับบ้านเพื่อเช็คว่ากุญแจมันมีจริงหรือเปล่า เป็นอย่างนั้นอยู่สักพัก ระมัดระวังตัวอยู่ไม่นาน เหตุการณ์เดิมๆ ก็กลับเข้าสู่วงจรของมันนับสิบครั้ง

     หงุดหงิดใจกับเรื่องอะไรแบบนี้ และได้พยายามที่จะป้องกันให้มันเกิดน้อยที่สุด ล่าสุด เราจัดการแยกกุญแจห้อง กับกุญแจโต๊ะทำงานออกจากกัน เมื่อทำได้ดีแล้วก็ลำพองใจ เอามันทั้งสองมาไว้พวงเดียวกันเหมือนเดิม จนมันเกิดเหตุการณ์สองครั้งติดอย่างที่เล่าให้ฟัง

     ไม่เอาแล้วหล่ะ ทนตัวเองไม่ไหวแล้ว คิดว่าเราควรจัดการเรื่องนี้ให้มันจริงจังเสียที ตั้งสติกับเรื่องขี้ประติ๋วได้แล้ว เราตั้งใจว่าจะไปปั๊มกุญแจสัก 5-6 ชุด แล้วจะเอาติดกระเป๋าใบที่ใช้บ่อยๆ ไว้สัก 3-4 ใบ, เอาไว้ที่ออฟฟิศอีกสักชุดเผื่อเราลืมเอามาจากบ้าย และที่เหลือจะฝากคนรู้จักที่บ้านอยู่ใกล้กันไว้ด้วย

     ถ้าเรื่องเล็กๆ อย่างกุญแจบ้านเรายังทำไม่ได้ แล้วเรายังจะเหลือสติของเราไปจัดการเรื่องใหญ่ๆ เรื่องสำคัญกว่านี้ได้ยังไง…

Advertisements

5 thoughts on “พอได้แล้วมั้ง…ตั้งสติหน่อย

  1. ง่ะ…เมื่อวานลืมกุญแจร้านเหมือนกัน ดีนะพี่ยังอยู่ก็เลยไม่ต้องย้อนกลับมา เพราะเกือบถึงบ้านแล้ว -_-“

  2. เฮ๊ย เรื่องธรรมดา
    ลืมกุญแจเนี่ย เราก็เป็นบ่อย
    เคยลืมขนาดต้องปีนฝ้าเข้าบ้าน
    สนุกดี ได้แก้ปัญหาว่าจะทำอย่างไรต่อไป
    ไม่เข็ดหรอก

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s