เหงารัก

     เป็นอย่างนี้ทุกครั้งที่ดูหนังเป็นเอก ความรู้สึกมันจะค้างๆ คาๆ ใจอยู่หลายวัน แล้วก็จะเกิดอาการ ‘เหงารัก’ ขึ้นมาแบบไม่มีสาเหตุ เหงาแบบที่ไม่รู้ว่ามันจะเหงาไปอีกนานแค่ไหน…เหงาถึงขนาดที่ว่าตอนนี้สามารถหลั่งน้ำตาออกมาได้เลย

     หนังของเป็นเอกทุกเรื่องมักเป็นเรื่องของคนเมืองที่เคว้งคว้าง ขาดทักษะในการสัมพันธ์กับคนรอบข้าง อยู่กับตัวเองมากๆ ถ้าคนนอกมองเข้ามาคนพวกนี้อาจเป็นคนป่วย เรานั่งมองตัวเองทุกครั้งที่ดูหนังจบว่าเราเองก็ป่วยเหมือนกัน ป่วยเพราะเมืองมันใหญ่เกิน คนมันมากไป มากจนเราไม่รู้ว่าเราต้องอยู่ยังไงท่ามกลางอะไรแบบนั้น

     ความเหงามันไม่เท่ แต่มันเจ็บลึก เจ็บนาน บางครั้งความเหงาก็เข้าสู่กลางใจแม้ว่ารอบข้างกายเราจะมีผู้คนมากหน้าหลายตาที่ส่งเสียงหัวเราะอยู่ เราไม่ได้อยากเท่ แต่เราเหงาบ่อยๆ ยิ่งเหงามากเท่าไหร่ เราก็ยิ่งหลบตัวเองเข้าไปลึกมากเท่านั้น

     วิธีบำบัดความเหงาของเรา คือ เราจะนั่งดูนั่งเหงาๆ ซ้ำไปซ้ำมา เหงายอกก็ต้องเอาเหงาบ่ง…

     เมื่อคืนรู้สึกไม่อิ่มกับ ‘พลอย’ เลย วันหยุดนี้ว่าจะไปดูอีกสักรอบ ให้ความเหงามันนิ่งๆ แล้วก็ค่อยๆ จมดิ่งสู่เบื้องล่างของใจ แล้วมันจะเกิดห้วงอารมณ์บางอย่างที่เรียกว่า ‘อิ่มเหงา’ ขึ้นมาแทนที่ ช่วงนั้นแหล่ะที่เราจะรู้สึกดีมากๆ กับความเหงา ไม่เจ็บ ไม่ไข้ ไม่ป่วย แต่ดื่มด่ำแบบที่ว่าหลงใหล และสุขใจกับมัน

Advertisements

4 thoughts on “เหงารัก

  1. ^
    ^

    นั่งอ่านอีกรอบ

    เขียนอะไรไม่รู้เรื่องเลยแฮะ

    งงชีวิตว่ะ

  2. อย่าให้ใครเขาเป็นเจ้าชีวิตเธอ นะคนดี
    เพราะเราเกิดมาในโลกแห่งเสรี

  3. บางทีก็กอดคอกับมัน เดินไปด้วยกัน
    เหงาๆดี … สะใจ

  4. ชอบเรื่องพลอยมากกกกก เดินออกมาจากโรงหนังด้วยความอิ่มใจ ฉันรักคุณเป็นเอก แล้วหล่ะ : )

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s