เล็กนิดเดียว

เราชอบมองออกไปข้างนอก…

       ด้วยความที่เรามีอาการกลัวที่มืด ที่แคบ ทำให้ทุกครั้งเวลาเดินทางไปไหนต่อไหน ใกล้หรือไกล และจะเป็นพาหนะชนิดใดก็ตาม เราจะเลือกนั่งริมหน้าต่าง ใกล้ประตู ติดทางเดิน หรือจะเรียกว่าอะไรก็ตามที่มันทำให้เรามองเห็นความเคลื่อนไหว และภาพภายนอกได้ ถ้าไม่อย่างนั้นจะรู้สึกอึดอัด และหายใจไม่คล่อง

เราชอบนั่งมองอะไรข้างทางไปเรื่อยๆ…

       ถ้าไม่ง่วงจัด ไม่เพลียมาก ไม่ล้าเกินไป เรามักไม่ค่อยหลับระหว่างการเดินทาง เราชอบนั่งมองอะไรไปเรื่อยเปื่อย มองสิ่งที่อยู่ข้างทาง นั่งมองไปแบบเพลินๆ และบางทีมักจะเห็นเหตุการณ์ มองเห็นภาพที่เราจะคิดอะไรได้เสมอ โดยเฉพาะถ้าไปในที่แปลกใหม่ เราจะบอกตัวเองว่าห้ามหลับเด็ดขาด เพราะแม้จะเป็นถนนเหมือนกัน มีคนเหมือนกัน มีต้นไม้เหมือนกัน แต่ทุกๆ ที่มันมีความแตกต่าง มีเสน่ห์ที่ไม่เหมือนกัน

เมื่อมองจากที่สูง…

       สายตาเรามักจับภาพไม่ค่อยทันเมื่อนั่งรถไฟ รถยนต์ หรือรถตู้ที่ขับเร็ว แต่เมื่อเราอยู่บนเครื่องบิน เราจะมองเห็นได้ชัดแบบความเร็วปกติ เพียงแต่ว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะมีขนาดเล็กลงเท่านั้น ความรู้สึกที่ก้มลงมามองพื้นโลกยามที่เราอยู่บนที่สูง คือ เราตัวเล็กนิดเดียว เล็กแบบที่ว่าแทบไม่มีความสำคัญต่อโลกเลย เล็กแบบที่ว่าถ้าเราหายไปคนหนึ่งโลกเราจะไม่สั่นสะเทือน ยิ่งเมื่อมองในเวลากลางคืนตัวเราจะหดเล็กมากขึ้น เรามองเห็นดวงไฟนับหมื่น นับพันดวงจุดสว่างอยู่ไกลลิบ ทำให้เรารู้สึกโดดเดี่ยวขึ้นมากระทันหัน…โลกเรามีคนอยู่มากมายถึงเพียงนี้ แต่ทำไมคนบางคนถึงต้องอยู่คนเดียวท่ามกลางดวงไฟเหล่านั้น

      

      

Advertisements

2 thoughts on “เล็กนิดเดียว

  1. แต่ทำไมคนบางคนถึงต้องอยู่คนเดียวท่ามกลางดวงไฟเหล่านั้น

    ทำไม..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s