ง่อยเปลี้ยเสียมือ

   desk-top.jpg 

  อาชีพปัจจุบันของเราต้องพึ่งพา พึ่งพิงสิ่งไม่มีชีวิตที่เรียกว่า ‘คอมพิวเตอร์’

     ยึดมันเป็นหลักมากแค่ไหน สังเกตเอาง่ายๆ จากเวลาที่ไฟดับ หรือไฟตก เราทำงานต่อไม่ได้เลย ความจำ ข้อมูลทุกอย่างที่ต้องใช้มันอาศัยอยู่ในไอ้เจ้าสมองกลของคอมพิวเตอร์หมดเลย ทำได้แค่นั่งนิ่งๆ มองจอ กดแป้นเล่นไปมาเพื่อรอเวลาที่มันจะคืนสภาพเดิม ทั้งๆ ที่…ตอนที่ไม่มีมันเราก็เคยทำงานเองได้

     เรารู้จักมันอย่างจริงๆ จังก็ล่วงเข้ามาตอนที่อยู่ม.4 แล้ว การเป็นเด็กต่างจังหวัดที่ทางบ้านไม่ได้มีฐานะร่ำรวย และเรียนโรงเรียนรัฐบาลมาแต่ไหนแต่ไร ทำให้เราเริ่มเรียนรู้ที่จะใช้งานมันค่อนข้างล่าช้ากว่ามนุษย์ในวัยเดียวกัน แถมครั้งแรกที่ได้รู้จัก ก็เต็มไปด้วยความงกๆ เงิ่นๆ อย่างน่าอับอาย อาจารย์สอนการใช้งานเบื้องต้น ซึ่งโปรแกรมในตอนนั้นไม่ได้ใช้งานง่ายดายอย่าง Microsoft word ถ้าจำไม่ผิดมันจะเป็นพวกราชวิถีหรืออะไรเทือกๆ นั้น เราเองก็จำไม่ได้ รู้แค่ว่าถ้าเมื่อไรที่ต้องเข้าเรียนวิชาคอมพิวเตอร์เราจะเหงื่อตก ไม่กล้าสัมผัสมันเลยทีเดียว กลัวทำพังบ้าง กลัวเพื่อนๆ จะล้อว่าใช้งานไม่เป็นบ้าง

     หลังจากที่หวาดหวั่นพรั่นพรึงกับการเริ่มต้นทักทายสมองกลไฟฟ้า เราก็ห่างหาย โบกมือลาจากมันไปโดยสิ้นเชิง ไม่มีวิชาที่จะให้เรียนอีกต่อไป ไม่มีกิจกรรมใดๆ ในชีวิตที่ต้องใช้งานมันเลย ทำรายงานก็ยังเขียน ยังทำด้วยลายมือตัวเองล้วนๆ จะหาข้อมูลก็สืบค้นเอาจากหนังสือในห้องสมุด นึกไม่ออกเหมือนกันว่าเราจำเป็นต้องใช้มันในตอนไหน

     แล้วมันกับเราก็โคจรมาเจอกันอีกครั้ง…อย่างจริงจัง

     ผ่านไป 2 ปี เมื่อเราย้ายไปเรียนมหาวิทยาลัยที่เชียงใหม่ นอกจากเราจำต้องเรียนรู้ที่จะใช้ประโยชน์จากคอมพิวเตอร์ด้วยโปรแกรมต่างๆ ที่ถูกบรรจุลงตัวมันอย่างมากมายแล้ว เราก็ใช้คอมพิวเตอร์เป็นสื่อกลางของโลก world wide web อีกด้วย เรียกว่าส่วนหลังเป็นส่วนหลักในการพบปะกันเลยจะถูกต้องกว่า

     เราก้าวหน้าด้วยการมี e-mail ครั้งแรก และเริ่มต้นรู้จักเพื่อนแปลกหน้าด้วยโปรแกรม pirch หรือการ chat และเริ่มรู้สึกตัวว่าคอมพิวเตอร์เข้าใกล้ และเป็นส่วนประกอบสำคัญในชีวิตการเรียน ทั้งการค้นคว้าเรื่องราวจิปาถะ การทำรายงาน และการอ่าน forward mail ซึ่งเราจะเข้าไปใช้บริการมันในทุกครั้งที่มีเวลาว่างจากวิชาเรียน ใช้เวลาหมดไปกับการเพ่งสายตาและสมาธิไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ แต่ก็ยังไม่เคยคิดไปไกลว่าหลังจากเรียนจบแล้ว ความสัมพันธ์ของเราทั้งคู่จะดำเนินไปในทิศทางใด

     หลังเรียนจบ ทุกอาชีพที่เราได้ผ่านมา เรายังยึดโยงเอาคอมพิวเตอร์เป็นเครื่องมือหากินอยู่ดี ไม่ว่าจะใช้เพื่อพิมพ์เอกสาร, ส่งเมล์หาลูกค้า, จองตั๋วเครื่องบิน, หาข้อมูล และมันก็ลากยาวมาจนถึงปัจจุบัน ที่เราใช้เวลาเกือบ 10 ชั่วโมงอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ และอย่างที่บอก ถ้าเมื่อไรที่ไฟดับ เราก็ต้องนั่งแกร่วไปแกร่วมาเพื่อรอเวลามันฟื้นคืนชีพ ทั้งที่จริงแล้วอาชีพที่เกี่ยวกับการเขียนอย่างเรา น่าจะใช้ ‘มือ’ เขียนได้เอง แต่ทุกวันนี้ประสิทธิภาพการคิด การเขียนของเราจะไม่ทะลัก ทะล้นถ้าหากไม่ได้นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์

     น่าแปลก, ทั้งที่เราเริ่มต้นจากการเขียน เขียนทุกสิ่งทุกอย่างลงกระดาษ

     ปัจจุบัน เราเขียนทุกความคิดลงในกระดาษอิเล็กทรอนิก ที่ลบง่าย เขียนง่าย แก้ง่าย ลอกง่าย

    

     และทั้งๆ ที่ข้อดีมันมีอยู่มากมายแบบนั้น แต่ทำไมเรายังคิดถึงลายมือของเราก็ไม่รู้ และก็เพราะคิดถึง โหยหาด้วยหรือเปล่า  เราเลยบอกตัวเองให้เขียน เขียนที่เป็นการเขียนจริงๆ ไม่ใช่การพิมพ์ ลงสมุด ไม่ว่าจะเป็นการเขียนบันทึกที่ทำมาเป็นกิจวัตรตั้งแต่เมื่อกว่า 10 ปีที่แล้ว หรือการจดความคิด ตารางงานต่างๆ ลงในสมุดจดงาน แทนที่จะเป็นปฏิทินสำเร็จรูปในโปรแกรมคอมพิวเตอร์

     เราชอบคอมพิวเตอร์เพราะมันอำนวยความสะดวกสบาย และเพราะมันเป็นเครื่องมือหากินชิ้นเยี่ยม แต่เราก็รักลายมือที่เกิดจากการเขียนมากกว่าการพิมพ์อยู่ดี…เพราะอย่างน้อยถ้าไฟดับขึ้นมา เราก็ยังจุดเทียนเขียนได้ โรแมนติคไม่เบาเลยใช่มั้ย

Advertisements

2 thoughts on “ง่อยเปลี้ยเสียมือ

  1. เราก็ใช้คอมพิวเตอร์สำหรับทำมาหากินเหมือนกัน
    เวลาไฟดับหรือเครื่องเจอไวรัสไฟล์หายเกลี้ยงเหี้ยนเตียนไม่มีเหลือไว้ให้ดูต่างหน้าก็ต้องยอมรับมัน เพราะสิ่งไหนที่มีประโยชน์อนันต์ มันก็ต้องมีข้อเสียบ้าง

    เราชอบเขียนไดอะรี่ด้วยดินสอลงบนสมุด
    ในขณะเดียวกันก็ชอบเขียนไดอะรี่ออนไลน์
    มันก็สนุกและมีเสน่ห์คนละแบบ

    แต่รู้สึกว่าชีวิตเราจะขาดคอมพิวเตอร์ไม่ได้แล้วล่ะตอนนี้
    มันกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตไปซะแล้ว

  2. เหมือนกันเลยว่ะ
    กลับมาเขียนเหมือนกัน
    เขียนแบบ sick sick ด้วยนะ
    จุดธูปอโรมาไปด้วย

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s