ความสุข ความทรงจำไม่มีที่สิ้นสุด

เชียงใหม่ไม่เปลี่ยนไปในความเปลี่ยนแปลง…

     เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาเราไปเชียงใหม่

     เป็นรอบเท่าไหร่ในชีวิตก็จำไม่ได้แล้ว ไม่ได้จะอวดว่าไปเชียงใหม่บ่อย แค่จะบอกว่าสำหรับเราให้ไปเชียงใหม่อีกกี่ครั้งกี่คราวเราก็ไม่เบื่อ ไม่ลังเล และไม่คิดปฏิเสธที่จะไปเยือนเลยหากเรามีโอกาส ครั้งนี้ก็เช่นกัน เมื่อเพื่อนรักโทรมาเป่าลมที่ข้างหูว่าไปเชียงใหม่กันเถอะ เราก็ตอบรับและรีบจัดการหาพาหนะที่จะเดินทางในทันที และดีใจมากขึ้นเมื่อรู้ว่ามีเพื่อนอีกหลายคนที่พร้อมจะเดินทางไปสู่จุดหมายเดียวกัน

     เราไปเชียงใหม่ครั้งแรกตอนอายุประมาณ 6-8 ขวบ (จำไม่ได้จริงๆ ว่าไปช่วงไหนกันแน่ ขอกะไว้ช่วง 3 ปีนี้ก็แล้วกัน) พ่อ-แม่ และคนแถวบ้านเหมารถทัวร์สีส้มไปกันแน่น เราจำสถานที่อะไรไม่แม่นเท่ากับ ดอยสุเทพ, ตำหนักภูพิงค์ และสวนสัตว์

     จำได้ว่าตอนนั้นอากาศหนาวเย็นมาก เราขึ้นไปเที่ยวที่ตำหนักภูพิงค์ แม่เราชอบสวนดอกไม้เอามากๆ โดยเฉพาะดอกกุหลาบที่ใหญ่โตสมฐานะ จนแม่ต้องบอกให้เรายืนถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึก แต่เราดันทำหน้าตูมๆ ไม่บานแข่งกับดอกกุหลาบในนั้นสักนิด

     จากนั้นเรามาไหว้พระที่ดอยสุเทพ และลงมาถ่ายรูปที่บันไดพญานาค ซึ่งเป็นจุดที่นักท่องเที่ยวแทบทุกคนต้องมายืนแอ็คท่า เราก็ถ่ายกับแม่เหมือนกัน แล้วก็ได้ยินคนแถวๆ นั้นพูดว่า “ใครมายืนถ่ายรูปตรงนี้ ต้องได้มาเชียงใหม่อีกแน่ๆ” เรายังเด็กเลยไม่ทันคิดอะไร มาคิดดูอีกทีตอนนี้มันคงเป็นเรื่องของโชคชะตาแล้วหล่ะ เพราะในที่สุดเราก็ดันสอบติดเข้ามาเป็นนักศึกษาที่มอเชิงดอยของจังหวัดเชียงใหม่ ได้มาเยือนอีกครั้งตามคำพูดของใครคนนั้น แต่ไม่ได้แค่มาเที่ยว เรามาอยู่ มาใช้ชีวิตเลยต่างหาก

     เมื่อลงบันไดขั้นสุดท้ายของดอยสุเทพ คณะทัวร์ของเราก็ไปต่อที่สวนสัตว์ ซึ่งเราจำได้แม่นกว่าที่อื่นๆ เพราะเราทำเสื้อกันหนาวหาย กว่าจะรู้อีกทีก็ตอนขึ้นรถกลับบ้าน แล้วแม่ถามว่าเสื้อหายไปไหน เราตอบว่าไม่รู้ แม่บอกว่าสงสัยจะลืมไว้ที่สวนสัตว์ ซึ่งตอนที่พ่อกับแม่นั่งรถมาส่งเราเข้าหอพักที่เชียงใหม่ เราก็ได้ไปสวนสัตว์อีกครั้งแต่ไม่ยักเจอเสื้อกันหนาวตัวเล็กๆ ของเรา

     ย้อนอดีตไปยาวไกลเพียงเพื่อจะบอกว่าเรารู้จักกับเชียงใหม่มานานนม และก็นานพอที่จะเห็นความเปลี่ยนแปลง ความเป็นไปหลายๆ อย่าง หลายๆ ด้านของเชียงใหม่ โดยเฉพาะเมื่อเอาตัว เอาใจเข้ามาผูกพันเมื่อ 10 ปีก่อนอย่างแน่นเหนียว เราก็ติดตามข่าวสารของเชียงใหม่ไม่ขาด ทั้งจากสื่อแขนงต่างๆ และข่าวจากเพื่อนฝูงที่อยู่ที่นั่น

     การไปเยือนเชียงใหม่ในแต่ละครั้ง เราจึงได้เห็นความเปลี่ยนแปลงหลายๆ อย่าง ทั้งไอ้แบบที่เราเอ่ยปากว่าดี และที่เราส่ายหน้าว่ามีทำไม ซึ่งเมื่อเรามาคิดดูอีกที จะให้เก็บภาพเชียงใหม่แบบเดิมๆ ที่เราชอบเอาไว้มันก็คงจะไม่ได้ คิดง่ายๆ มันคงเหมือนกับคนๆ นึง ที่ต้องมีการเติบโต มีการเปลี่ยนแปลง ซึ่งไม่ว่าจะอย่างไร เค้าก็ยังคือคนๆ เดิม เหมือนเชียงใหม่ที่ไม่ว่าจะเปลี่ยนโฉมไปมากแค่ไหนเราก็ยังรู้สึกอยู่ดีว่านี่คือเชียงใหม่

     ทางที่ดีของการเปลี่ยนแปลง คือ การยอมรับในความเปลี่ยนแปลงนั้น

     กับเรา, ความรู้สึกต่อเชียงใหม่ยังแน่นเหนียวเช่นเดิม เพราะภาพทรงจำต่างๆ ยังติดอยู่ไม่คลาย ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม สงสัยเป็นเพราะมนต์เสน่ห์อะไรบางอย่างแน่ๆ ที่ทำเอาเราติดใจไม่ยอมคลายเสียที

     และไม่แน่ในวันใดวันหนึ่งเราอาจจะไม่ใช่แค่คนที่โฉบไปเชียงใหม่ชั่วครั้งชั่วคราวก็ได้…ใครจะไปรู้

dsc01901.jpg

dsc01972.jpg

dsc01559.jpg

dsc01557.jpg

dsc02198.jpg

dsc02202.jpg

Advertisements

One thought on “ความสุข ความทรงจำไม่มีที่สิ้นสุด

  1. ไปเขียนพล็อต”รักข้ามโขงก็ไม่เลวนะ” ที่ลาวกันเหอะ
    เดือนหน้า
    ไปปะ
    จองคิวเซลล์ไว้แล้วด้วย
    ประมาณวันที่ 20 อ่ะนะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s