หมั่นคอยดูแล…และรักษาดวงใจ

dscn1365.jpg

new.jpg

วันนั้นเป็นวันหยุดในเดือนมีนาคม เรานั่งเช็คงานอยู่ที่ร้านอินเตอร์เน็ตแถวบ้าน แล้วก็เปิด MSN เอาไว้ด้วย ไม่ได้คิดว่าต้องคุยกับใคร เพราะถ้าเช็คเรื่องงานเสร็จสรรพก็จะกลับบ้านไปนอนอ่านหนังสือต่อ แต่แล้วพอเรากำลังจะ sign out เราก็นั่งคุยกับเพื่อนสนิทคนนึง คุยกันไปเรื่อยเปื่อย แต่เป็นเรื่องที่ไม่ใช่เรื่องที่ชวนสบายใจนัก เราคุยกันเรื่องชีวิต เรื่องการงาน เรื่องความฝัน และหลายๆ อย่างที่เราต่างครุ่นคิด และหมกมุ่นกับมันมานาน

คุยกันไปสักพัก เพื่อนก็บอกความจริงอะไรบางอย่าง มันไม่ใช่เรื่องเลวร้าย ไม่มีอะไรร้ายแรง แต่ประโยคสั้นๆ แค่เพียง “กูจะไปอเมริกานะ” มันทำให้โลกเราหมุนคว้างอย่างไม่เป็นท่า ยอมรับอย่างหน้าไม่อายว่าเรานั่งร้องไห้ในร้านเน็ตอยู่นานมาก ร้องเพราะเราตกใจ มันกระทันหัน มันไม่ทันเตรียมใจ มัน…

เพื่อนคนนี้เป็นเพื่อนสนิทของเรา บอกไม่ถูกว่าสนิทกันตอนไหน และสนิทมากแค่ไหน รู้แค่ว่าเราคุยกันได้ทุกเรื่อง ไม่ว่าเรื่องนั้นจะน่าอาย หรือน่าละอายแค่ไหนก็ตาม เรารู้สึกอุ่นใจมากที่มีเพื่อนคนนี้อยู่ใกล้ๆ แล้วก็ไม่เคยคิด ไม่เคยนึก ไม่เคยเตรียมตัวเตรียมใจที่จะต้องรับมือ หากวันหนึ่งเราต้องไกลกัน

หลังจากวันที่เราออนไลน์กัน เราก็ไม่ค่อยโทรหาเพื่อนคนนี้อีกเลยเพราะเราทำใจไม่ได้ เราร้องไห้ทุกครั้งที่นั่งคิด หรือเริ่มคุยเรื่องนี้กับใคร มันเลยเกิดช่องว่างระหว่างเราสองคน เราเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาคนใกล้ชิดหลายคน ทุกคนก็พูด ก็ปลอบใจคล้ายๆ กันว่าให้เราทำใจ และใช้เวลาที่เหลือให้คุ้มค่า…เรารับรู้ เราเข้าใจ แต่เราทำไม่ได้

วันเวลาที่หายไปของเราก็มากขึ้นเรื่อยๆ ตรงข้ามกับเวลาที่เราจะได้อยู่ด้วยกันที่มันน้อยลงๆ ทุกที แต่เรายังแข็ง และสับสนจนไม่รู้จะหาทางออกยังไง จนวันนึงเราโทรคุยกับเพื่อนสนิทอีกคน เราถามเพื่อนคนนั้นว่าเพื่อนเราคนนี้จะเดินทางวันไหน เพื่อนเลยถามขึ้นว่าเรายังไม่คุยกันอีกเหรอ เราบอกว่ายัง ทำใจไม่ได้ คุยกันไม่ได้นาน ถ้าไม่ร้องไห้ ก็ประชดประชัน เพื่อนเราเลยเสียงเข้มและพูดว่าไม่เข้าใจว่าทำไมเราทำตัวแบบนี้ ร้องไห้น่ะเข้าใจ แต่ทำไมต้องประชดใส่กันด้วย เวลาเหลือน้อยทำไมไม่ทำดีให้กัน เราบอกว่าแบบนี้ดีแล้ว เราจะได้ชินเวลาที่เพื่อนไม่อยู่ เพื่อนคนนี้โกรธมาก และบอกว่าตามใจอยากทำอะไรก็ทำ

เรานั่งร้องไห้อย่างไม่ต้องสงสัยแล้วก็ได้แต่ทบทวนสิ่งที่เพื่อนเตือนเรา…

มันก็เหลือเวลาอีกไม่ถึงเดือนแล้วที่เพื่อนคนนั้นต้องไป แต่เราไม่ได้ตายจากกัน เรายังคุยกันได้ เรายังเป็นเพื่อนกัน เรายังห่วงใยกัน เรายังคิดถึงกัน

เรายัง…รักกัน

That’s ok, doggy.

That’s ok.

It’s great to have you back.Yeah…

^

^

^

ข้อความยืนยันจากเพื่อนว่าเรายังเหมือนเดิม

Advertisements

One thought on “หมั่นคอยดูแล…และรักษาดวงใจ

  1. เราเองคือ อีกคนที่เป็นคนไกลบ้าน ไกลเพื่อน
    คงจะต้องยอมรับล่ะว่า อะไรใหม่ๆ ที่ทางใหม่ๆ การรู้จักคนใหม่ๆในสถานที่ใหม่ๆ มันไม่คุ้นเคย และจะทำให้เราชินได้เลย แต่เมื่อเวลาผ่านไป เราเองนั่นแหละ ที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ตัวเราเองทำใจได้เมื่อไหร่ เราเองลืมความเจ็บปวดไปได้ยังไง

    เวลามันเปลี่ยนไป อะไรมันย่อมเปลี่ยนแปลง มันเป็นเรื่องธรรมดาของชีวิต อย่ามองว่านี่เป็นเรื่องเลวร้ายที่จะผ่านมันไปไม่ได้ เราเห็นด้วยกับการทำดีต่อกันไว้ เวลาที่เหลืออยู่มันช่างน้อยนิด แล้วตัวแกเองนั่นหล่ะ ที่มาต้องมานั่งร้องไห้ฟูมฟายทีหลัง ถ้าได้พลาดเวลาดีดีนั้นไปแล้ว

    เสียใจเมื่อเพื่อนรักจากไปนั่นมันเรื่องธรรมดา มันไปได้ดีมีอนาคตสดใส พยายามดีใจและภูมืิใจเถอะ มันยังไม่ได้ตายจากกันไป เรายังไปเที่ยวหามันได้ซะอีก คิดในแง่ดี
    เวลามันไม่เคยย้อนกลับ ทำดีกับคนที่ควรจะดีกันไว้ซะนะ++++

    รักเพื่อน เพื่อนรัก

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s